ΗΘΙΚΗ ΠΑΡΑΦΡΟΣΥΝΗ

2016-10-19_093802.jpg
Στις αρχές του 1800,γιατροί που δούλευαν επάνω στην ανθρώπινη συμπεριφορά  παρατήρησαν, ότι κάποιοι άνθρωποι ενώ φαίνονταν μυστηριωδώς αρκετά φυσιολογικοί εντούτοις είχαν πολλά στοιχεία από αυτό που ονόμασαν "ηθική παραφροσύνη." Οι άνθρωποι αυτοί ενώ μπορούσαν να ελέγξουν τις ενοχλητικές και ανησυχητικές παρορμήσεις τους αποτελούσαν πραγματική απειλή για όσους συναναστρέφονταν στενά . 
Και ερχόμαστε στο σήμερα όπου όλο και περισσότεροι έχουν την τάση να εκδηλώνουν τέτοιες συμπεριφορές που θα περιγραφούν παρακάτω .Αυτό που κάνει αυτή την συγκεκριμένη ομάδα  επικίνδυνη είναι η πιθανότητα  να ενεργήσει με έναν συγκεκριμένο τρόπο,αλλά και η αποδοχή που μπορεί να έχουν οι άνθρωποι της ομάδας αυτής επειδή ακριβώς δίνουν την ψευδή εντύπωση ότι διαθέτουν δυνατό χαρακτήρα καθώς διαθέτουν αυτοκυριαρχία , δύσκολα λυγίζουν και εύκολα παρασύρουν τους άλλους με αυτή τους την εξαιρετική άκαμπτη δύναμη .Δείτε 5 σημάδια, με τα οποία μπορείτε να εντοπίσετε κάποιον με χαρακτηριστικά ηθικής παραφροσύνης :

1.Συγκαταβατική και ανειλικρινής στάση .Συνήθως δεν φωνάζει, όταν είναι αναστατωμένος ή βρίσκετε σε μια διαφωνία. Αντ' αυτού θα δείξει τον θυμό ή την αναστάτωση του μέσω των εκφράσεων του προσώπου ή του αλαζονικού τόνου. Το μόνο που είναι σίγουρο είναι, ότι θέλει να δει ένα συναισθηματικό ξέσπασμα από εσάς. Γιατί; Επειδή αντλεί μια διεστραμμένη ικανοποίηση από αυτό, μια αίσθηση κυριαρχίας και ανωτερότητας.

2.Επιδιώκει τον οίκτο και την συμπόνια .Λατρεύει να παίζει  με τα συναισθήματα των άλλων ανθρώπων, αφού είναι ένας απλός τρόπος να τους χειραγωγήσει για προσωπικό του όφελος. Συχνά, θα αναφέρει παρατραβηγμένες ιστορίες στις οποίες έχει πάντα τον ρόλο του  θύματος. Επίσης, έχει μια ακόρεστη ανάγκη για αυτοπροβολή .Φυσικά, μόλις πάρει την προσοχή που επιζητεί θα ξεκινήσει την χειραγώγηση για να πετύχει τους σκοπούς που είχε θέσει εξ αρχής.

3.Έχει μεγάλο ιστορικό ψεμάτων και δικαιολογιών .Λέει σχεδόν πάντα ψέματα και βρίσκει συνέχεια δικαιολογίες. Αν κριτικάρετε κάποια πράξη τους, θα βρει αμέσως μια δικαιολογία για να την εξηγήσει. Πάντα βρίσκει έναν τρόπο για να εξορθολογίσει τις πράξεις του, ώστε να μην χρειαστεί να τις βελτιώσει.

4.Θα σας αγνοήσει εσκεμμένα Αυτό ισχύει περισσότερο για όσους έχουν κάποια σχέση μαζί του. Είναι ειδικός στο να χειραγωγεί τα συναισθήματα των άλλων και να βρίσκει τρόπους για να πλήξει την αυτοεκτίμησή σας. Ένας τρόπος είναι να σας αγνοήσει, κάτι που του δίνει μια αίσθηση ανωτερότητας.

5.Η αλληλεπίδραση με έναν τέτοιο άνθρωπο για μεγάλο χρονικό διάστημα σας οδηγεί σε συναισθηματική σύγχυση. Νοιάζεται μόνο για τον εαυτό του και αδιαφορεί τελείως για την ζημιά που κάνει  στους άλλους ανθρώπους προχωρώντας ακόμα και σε μικρές ή μεγάλες απάτες  αρκεί να εκπληρώσει τους σκοπούς του.

Τέτοιους ηθικά παράφρονες μπορεί να συναντήσουμε σε όλη την κοινωνική διαστρωμάτωση .Έτσι έχουμε από πολιτικούς ηθικά παράφρονες ,μέχρι ιερείς ,επιχειρηματίες ,ακαδημαϊκούς αγράμματους και εγγράμματους ,συναδέλφους ,γείτονες ,φίλους ,συγγενείς και σχέσεις .Αν τύχει και συναναστρέφεστε ένα τέτοιο άνθρωπο με τις παραπάνω συμπεριφορές να είστε σίγουροι πως έχετε συναντήσει ,ένα ηθικά παράφρονα ,τον τύπο δηλαδή του ανθρώπου ο οποίος παραμένει προσκολλημένος συναισθηματικά σε ένα εφηβικό στάδιο ο οποίος προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή με ακραίο τρόπο,θυματοποιώντας όσους ανήκουν στο άμεσο περιβάλλον τους.Η μόνη λύση που σας μένει είναι να αποστασιοποιηθήτε ή ακόμα καλύτερα να κόψτε τελείως κάθε σχέση μαζί του.

(Πηγή : πληροφορίες από το διαδίκτυο)





ΣΚΕΨΕΙΣ Γ' GLOWWORM

dunami skepsis.jpg
  • Όταν κοιτάς προς την κατεύθυνση του ήλιου αφήνεις πίσω σου τις σκιές
  • Nα σε υβρίζουν και να χαμογελάς, να σε κοροϊδεύουν και να μην απαντάς ,να σε παιδεύουν και να χαμηλώνεις το βλέμμα
  • To να αισθάνεσαι αδικημένος  είναι ένα νοσηρό συναίσθημα που πολλαπλασιάζει την αδικία
  • Να ζεις το σήμερα χωρίς να σκέφτεσαι το χθες και χωρίς να ελπίζεις στο αύριο γιατί ποτέ δεν ξέρεις πότε θα είναι η τελευταία σου μέρα
  • Στο τέλος " μια κακία μένει ", κανείς δεν παίρνει τίποτα μαζί του ,ούτε χρήμα ,ούτε φήμη,ούτε φίλους, ούτε εχθρούς
  • Ο ήλιος πάντα είναι εκεί ψηλά ,ανεξάρτητα αν δεν τον βλέπουμε τις μέρες με συννεφιά 
  • Η αληθινή θλίψη είναι ανείπωτη ,μιλάει γι αυτήν το βλέμμα του θλιμμένου 
  • Είναι δυστυχία να σε βάζει ο άλλος στη θέση να απαντήσεις στην προσβολή του με μια δική σου προσβολή , έτσι είναι όλοι χαμένοι
  • Πολλοί πιστεύουν πως καλό και κακό δεν υπάρχει και πως ότι μας εξυπηρετεί είναι καλό ,αυτό όμως αφαιρεί τις ευθύνες που έχουμε απέναντι στους άλλους
  • Η παιδεία ,είναι αυτή που όταν υπάρχει στους πολίτες ασκεί κριτική ,βάζει θέματα σοβαρά προς επίλυση και εξανίσταται στις αδικίες 
  • Με σύμμαχο τον χρόνο και μετά από επεξεργασία νοητική υπάρχει η ελπίδα πως όλα θεραπεύονται και περνάνε στη λήθη
  • Είναι άτοπο και ανώφελο να αποκηρύσσουμε τα δυσάρεστα και να θυμόμαστε μόνο τα ευχάριστα ,είναι σαν να διαγράφουμε τη μισή και παραπάνω ζωή μας
  • Η σκληρή αγάπη που βάζει όρια εκπαιδεύει τους ανώριμους νέους
  • Μέσα από τον πόνο αναδύονται εμπειρικές καταστάσεις που αγγίζουν τα όρια της τελειοποίησης ,έτσι όπως η φωτιά ατσαλώνει το σίδερο γίνεσαι κι εσύ περισσότερο δυνατός
  • Αν κάτι σου βρομίσει μη διαστάσεις να το φωνάξεις και μάλιστα πολύ δυνατά ,όπως ακριβώς κάνουν οι ετικέτες στα δηλητήρια
  • Υπάρχουν κάτι διαδρομές με την ειδική σήμανση " υποχρεωτική πορεία " και ούτε να βγεις δεν μπορείς και πρέπει να πας ,να τις ολοκληρώσεις
  • Ο άφρων δεν έχει συνείδηση του προσωπικού του συμφέροντος πόσο δεν μάλλον του κοινωνικού συμφέροντος
  • Και με την πάροδο του χρόνου άλλα τα επιλύουμε και άλλα  απλά τα αρχειοθετούμε
  • Κάποιες καταστάσεις μένουν σαν εκκρεμότητες, σαν ανοιχτοί λογαριασμοί και μας έρχονται με επιπλέον τόκους να μας θυμίσουν ή πως χρωστάμε ή πως μας χρωστάνε 
  • Κι αν η ζωή σου πιστεύεις πως σου δίνει μόνο αγκάθια ,κατά βάθος είναι γλυκιά και ζουμερή ,κράτα λοιπόν τους καρπούς της και άσε τα άλλα να πέσουν κάτω ,να γίνουν λίπασμα και δύναμη ψυχής 
  • Έπαψα να στεναχωριέμαι , να εξηγώ ή να ζητώ εξηγήσεις όταν κατάλαβα πως ο καθένας μας είναι υπεύθυνος για τις επιλογές του και γι αυτά αυτά που αντιλαμβάνεται
  • Mια θέση στον ήλιο την αξίζουμε όλοι ,βρες τη δική σου χωρίς να χρειαστεί να ρίξεις τη σκιά σου επάνω σε κάποιον άλλον
  • Πάντα θα επιστρέφεις και θα μένεις εκεί που αισθάνεσαι αποδοχή και άνεση γιατί το ένστικτο και η καρδιά ποτέ δεν κάνουν λάθος
  • Nα επιλέγεις στη ζωή σου εκείνους τους ανθρώπους που δεν θα δημιουργήσουν καταστάσεις για τις οποίες κάποτε θα χρειαστεί να ζητήσεις εξηγήσεις
  • Ποτέ μη δείχνεις ανοχή για μια ενοχή που αναλογεί σε άλλον,επειδή ακριβώς αρνείται να αναλάβει την ευθύνη
  • Ο καθένας έχει τη δική του αισθητική αντίληψη με βάση την ηθική του για το πως πρέπει να είναι η ζωή και πως θέλει αυτός και οι άνθρωποι που τον πλαισιώνουν να ζουν
  • Η  κοινωνική σήψη πάντα θα επηρεάζει  και  στενοχωρεί έναν ευαίσθητο άνθρωπο έστω κι αν δεν τον αγγίζει έστω κι αν δεν είναι μέρος αυτής
  • Ανάμεσα σε δύο πάντα θα υπάρχει αυτός που θα ντρέπεται περισσότερο ,που θα λυπάται περισσότερο, που θα στεναχωριέται περισσότερο,που θα σκέπτεται περισσότερο
  • Όταν το δικαίωμα στη χαρά των πονεμένων ανθρώπων είναι περιορισμένο,ακόμα και οι ανάσες τους γίνονται βασανιστικές
  • Δεν χρειαζόμαστε αυθεντίες ,αλλά αναζήτηση της αλήθειας με βάση τη διάκριση τη μέγιστη αρετή.



ΤΟ ΜΕΛΑΝΟΔΟΧΕΙΟ

big_0055.jpg

Τελευταία βρήκα επιτέλους το χρόνο να ασχοληθώ με τις 2 βιβλιοθήκες του σπιτιού και τη μια που υπάρχει κάτω στην αποθήκη.Βιβλία ταξινομούνται και μπαίνουν εκεί που πρέπει και άλλα σε περίοπτη θέση γιατί έχουν συναισθηματική αξία, κυρίως παλιά βιβλία  του πατέρα μου και του πεθερού μου.Τα λογοτεχνικά και τα μυθιστορήματα τα τοποθετώ σε κουτιά να μεταφερθούν στο εξοχικό και κάποια άλλα κυρίως λεξικά τα βάζω στην άκρη για τα πάρει η κόρη μου,μιας και τα χρειάζεται στη δουλειά της,ενώ τα βιβλία της σχολής μου σκέφτομαι να τα μεταφέρω στο γραφείο για να μπορώ εκεί να τα ρίχνω καμιά ματιά που και πού.Στην αποθήκη βάζω κυρίως βιβλία των παιδιών απ το σχολείο ,καθώς και παλιά τεύχη περιοδικών που έπαψα πια να αγοράζω θεωρώντας ότι είναι πια ένα περιττό έξοδο.Ψάχνοντας παράλληλα στα συρτάρια ,ανακαλύπτω και αρκετά αντικείμενα ξεχασμένα από καιρό. Ανάμεσα σ αυτά ξεχώρισα ένα όμορφο μελανοδοχείο μέσα στο κουτί του.

Κάποτε μας το χάρισαν και το είχα ξεχασμένο ώσπου αυτές τις μέρες το ανακάλυψα και το ανέσυρα ανάμεσα από άλλα .Τότε  δεν ήμουν σε θέση να το αξιολογήσω και να το εκτιμήσω και τώρα που το κοιτάζω κρίνω πως έχει μεγαλύτερη συναισθηματική αξία από όση φανταζόμουν.Μπορεί να μην έχει τώρα τη δυναμική να ιχνηλατήσει πάνω στο χαρτί λέξεις ,να δημιουργήσει προτάσεις που σηματοδοτούν νοήματα,ή να αποτυπώσει σκέψεις ,όμως ακόμα κι αν ξεράθηκε η μελάνη του απέμεινε το ίδιο όμορφο και διακοσμητικό να θυμίζει την ευγενική χειρονομία του δωρητή.

Ετσι που το βλέπω τώρα σκέφτομαι πως όπως τα δώρα, τα πάντα στη ζωή  σε συκευασία προσφέρονται,σε κουτάκια υπάρχουν,άλλοτε φανταχτερά που υπόσχονται λαμπρό περιεχόμενο και άλλοτε ταπεινά που δεν περιμένεις να είναι αξιόλογα και να σε συγκλονίσουν και όμως νιώθεις ότι είναι ξεχωριστά. Η ζωή μου έδειξε πως όσο μικρότερη και ταπεινή είναι μια "συσκευασία" τόσο μεγαλύτερη αξία έχει το δώρο που σου προσφέρουν,ενώ αντιθέτως τα "μεγάλα κουτιά" με τα φανταχτερά χαρτιά περιτυλίγματος ,με το περίτεχνο δέσιμο με πολύχρωμες κορδέλες που εντυπωσιάζουν ,ανακαλύπτεις στο τέλος πως κρύβουν κάτι το ευτελές .Το ίδιο ισχύει και με τα μεγάλα λόγια που βρίσκουν μεγάλη ανταπόκριση στην παροιμία "όπου ακούς πολλά κεράσια κράτα μικρό καλάθι" .Μερικά δε δώρα που δέχεσαι εκ των υστέρων σε βάζουν να τα πληρώσεις πολύ ακριβά εξ ου και " φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντες".Και στις δυο περιπτώσεις "τα φαινόμενα απατούν".

Το μελανοδοχείο αποφάσισα να το κρατήσω ,μπορεί να μην είναι πια χρήσιμο , όμως τοποθετήθηκε στη σωστή θέση στη βιβλιοθήκη  για να μου θυμίζει τι σημαίνει στην πράξη κάτι που ενώ είναι κενό περιεχομένου και τελείως άδειο,μπορεί ωστόσο να  είναι όμορφο ,συλλεκτικό και σπάνιο.Αντιθέτως αποχωρίστηκα ευχαρίστως άλλα αντικείμενα που έχασαν τη χρησιμότητα τους γιατί η ύπαρξη τους ήταν άνευ λόγου,ουσίας,σημασίας και αξίας,χωρίς να έχουν τίποτα πια ουσιαστικό να μου πουν και μου θύμιζαν δυσάρεστες καταστάσεις και εποχές ,έτσι πήραν τον δικό τους δρόμο.Ακολούθησα δηλαδή την φιλοσοφία του feng shui που προστάζει να πετάμε οτιδήποτε θεωρούμε ότι δεν συντελεί στην συνεχή ενεργειακή ροή μέσα στο χώρο με συνέπεια να μας βλάπτει και να μας επηρεάζει αρνητικά.Η βιβλιοθήκη μου τώρα είναι πολύ πιο όμορφη ,είναι τακτοποιημένη ,καθαρή ,νοικοκυρεμένη,χάρμα οφθαλμών και το κάθε τι που υπάρχει εκεί βρήκε επιτέλους τη θέση που πραγματικά του αξίζει .


ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΗΨΗ

15094289_10206013032523998_4494992201474339788_n.jpg

Όσο μεγαλώνω τελικά αντιλαμβάνομαι ότι γνωρίζω πολύ ελάχιστα και πως όλα γύρω μου εξελίσσονται ? δεν θα το έλεγα,μάλλον οπισθοδρομούν   ,βέβαια ο καθένας φροντίζει να μαθαίνει και να απασχολείται με θέματα που άπτονται του επίπεδου του και της φιλοσοφίας που έχει για την ζωή ,ίσως γι αυτό μου προκύπτουν αυτά τα κενά .Ίσως όμως και να είναι καλό μερικά πράγματα να μην τα ξέρεις ή να κάνεις ότι δεν τα αντιλαμβάνεσαι για να μη σου χαλάνε την αισθητική σου αντίληψη με βάση την ηθική σου για το πως πρέπει να είναι η ζωή και πως θέλεις εσύ και οι άνθρωποι που σε πλαισιώνουν να ζείτε.Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η υποψία και μόνο ότι υπάρχει κοινωνική σήψη δεν μας επηρεάζει και δεν μας στεναχωρεί έστω κι αν δεν μας αγγίζει έστω κι αν δεν είμαστε μέρος αυτής.


Η ΣΟΝΑΤΑ ΤΟΥ ΣΕΛΗΝΟΦΩΤΟΣ

148604-ritsos.jpg 
Γιάννης Ρίτσος

Άφησε με να 'ρθω μαζί σου. 
Τι φεγγάρι απόψε ! Είναι καλό το φεγγάρι, - δε θα φαίνεται που άσπρισαν τα μαλλιά μου. Το φεγγάρι θα κάνει πάλι χρυσά τα μαλλιά μου. Δε θα καταλάβεις.Άφησε με να 'ρθω μαζί σου.Όταν έχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οι σκιές μες στο σπίτι,αόρατα χέρια τραβούν τις κουρτίνες,ένα δάχτυλο αχνό γράφει στη σκόνη του πιάνου λησμονημένα λόγια - δε θέλω να τ' ακούσω. Σώπα.
Άφησε με να 'ρθω μαζί σου 
λίγο πιο κάτου, ως τη μάντρα του τουβλάδικου,ως εκεί που στρίβει ο δρόμος και φαίνεται η πολιτεία τσιμεντένια κι αέρινη, ασβεστωμένη με φεγγαρόφωτο,τόσο αδιάφορη κι αϋλη,τόσο θετική σαν μεταφυσική που μπορείς επιτέλους να πιστέψεις πως υπάρχεις και δεν υπάρχεις πως ποτέ δεν υπήρξες, δεν υπήρξε ο χρόνος κ' η φθορά του.
Άφησε με να 'ρθω μαζί σου.
Θα καθίσουμε λίγο στο πεζούλι, πάνω στο ύψωμα,κι όπως θα μας φυσάει ο ανοιξιάτικος αέρας μπορεί να φαντάζουμε κιόλας πως θα πετάξουμε,γιατί, πολλές φορές, και τώρα ακόμη, ακούω το θόρυβο του φουστανιού μου,σαν το θόρυβο δυο δυνατών φτερών που ανοιγοκλείνουν,κι όταν κλείνεσαι μέσα σ' αυτόν τον ήχο του πετάγματος νιώθεις κρουστό το λαιμό σου, τα πλευρά σου, τη σάρκα σου,κι έτσι σφιγμένος μες στους μυώνες του γαλάζιου αγέρα,μέσα στα ρωμαλέα νεύρα του ύψους,δεν έχει σημασία αν φεύγεις ή αν γυρίζεις ούτε έχει σημασία που άσπρισαν τα μαλλιά μου,(δεν είναι τούτο η λύπη μου - η λύπη μου είναι που δεν ασπρίζει κ' η καρδιά μου).
Άφησε με να 'ρθω μαζί σου.
Το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα,μοναχός στη δόξα και στο θάνατο.Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί.
Άφησε με να 'ρθω μαζί σου.
Τούτο το σπίτι στοίχειωσε, με διώχνει -θέλω να πω έχει παλιώσει πολύ, τα καρφιά ξεκολλάνε,τα κάδρα ρίχνονται σε να βουτάνε στο κενό,οι σουβάδες πέφτουν αθόρυβα όπως πέφτει το καπέλο του πεθαμένου απ' την κρεμάστρα στο σκοτεινό διάδρομο όπως πέφτει το μάλλινο τριμμένο γάντι της σιωπής απ' τα γόνατά της ή όπως πέφτει μια λουρίδα φεγγάρι στην παλιά, ξεκοιλιασμένη πολυθρόνα.Κάποτε υπήρξε νέα κι αυτή, - όχι η φωτογραφία που κοιτάς με τόση δυσπιστία -λέω για την πολυθρόνα, τόσο αναπαυτική,μπορούσες ώρες ολόκληρες να κάθεσαι και με κλεισμένα μάτια να ονειρεύεσαι ό,τι τύχει- μιαν αμμουδιά στρωτή, νοτισμένη, στιλβωμένη από φεγγάρι,πιο στιλβωμένη απ' τα παλιά λουστρίνια μου που κάθε μήνα τα δίνω στο στιλβωτήριο της γωνιάς,ή ένα πανί ψαρόβαρκας που χάνεται στο βάθος λικνισμένο απ' την ίδια του ανάσα,τριγωνικό πανί σα μαντίλι διπλωμένο λοξά μόνο στα δυο σα να μην είχε τίποτα να κλείσει ή να κρατήσει ή ν' ανεμίσει διάπλατο σε αποχαιρετισμό. Πάντα μου είχα μανία με τα μαντίλια,όχι για να κρατήσω τίποτα δεμένο,τίποτα σπόρους λουλουδιών ή χαμομήλι μαζεμένο στους αγρούς με το λιόγερμα ή να το δέσω τέσσερις κόμπους σαν το σκουφί που φοράνε οι εργάτες στο αντικρινό γιαπί ή να σκουπίσω τα μάτια μου, - διατήρησα καλή την όρασή μου ποτέ μου δεν φόρεσα γυαλιά. Μια απλή ιδιοτροπία τα μαντίλια.Τώρα τα διπλώνω στα τέσσερα, στα οχτώ, στα δεκάξι ν' απασχολώ τα δάχτυλα μου. και τώρα θυμήθηκα πως έτσι μετρούσα τη μουσική σαν πήγαινα στο Ωδείο με μπλε ποδιά κι άσπρο γιακά, με δυο ξανθές πλεξούδες- 8, 16, 32, 64 -κρατημένη απ' το χέρι μιας μικρής φίλης μου ροδακινιάς όλο φως και ροζ λουλούδια,(συγχώρεσέ μου αυτά τα λόγια - κακή συνήθεια) - 32, 64 -κ' οι δικοί μου στήριζαν μεγάλες ελπίδες στο μουσικό μου τάλαντο.Λοιπόν, σου 'λεγα για την πολυθρόνα -ξεκοιλιασμένη - φαίνονται οι σκουριασμένες σούστες, τα άχερα -έλεγα να την πάω δίπλα στο επιπλοποιείο,μα που καιρός και λεφτά και διάθεση - τι να πρωτοδιορθώσεις; -έλεγα να ρίξω ένα σεντόνι πάνω της, - φοβήθηκα τα' άσπρο σεντόνι σε τέτοιο φεγγαρόφωτο. εδώ κάθισαν άνθρωποι που ονειρεύθηκαν μεγάλα όνειρα,όπως κι εσύ κι όπως κι εγώ άλλωστε,και τώρα ξεκουράζονται κάτω απ' το χώμα δίχως να ενοχλούνται απ' τη βροχή ή το φεγγάρι.
Άφησε με να 'ρθω μαζί σου.
Θα σταθούμε λιγάκι στην κορφή της μαρμάρινης σκάλας τ' Αι Νικόλα,ύστερα εσύ θα κατηφορίσεις κι εγώ θα γυρίσω πίσω έχοντας στ' αριστερό πλευρό μου τη ζέστα απ' το τυχαίο άγγιγμα του σακακιού σου κι ακόμη μερικά τετράγωνα φώτα από μικρά συνοικιακά παράθυρα κι αυτή την πάλλευκη άχνα απ' το φεγγάρι που 'ναι σα μια μεγάλη συνοδεία ασημένιων κύκνων -και δε φοβάμαι αυτή την έκφραση, γιατί εγώ πολλές ανοιξιάτικες νύχτες συνομίλησα άλλοτε με το Θεό που μου εμφανίστηκε ντυμένος την αχλύ και τη δόξα ενός τέτοιου σεληνόφωτος,πυρπολημένη απ' τα' αδηφάγα μάτια των αντρών κι απ' τη δισταχτικήν έκσταση των εφήβων,πολιορκημένη από εξαίσια, ηλιοκαμένα σώματα,άλκιμα μέλη γυμνασμένα στο κολύμπι, στο κουπί, στο στίβο,στο ποδόσφαιρο (που έκανα πως δεν τα 'βλεπα)μέτωπα, χείλη και λαιμοί, γόνατα, δάχτυλα και μάτια,στέρνα και μπράτσα και μηροί (κι αλήθεια δεν τα 'βλεπα)- ξέρεις, καμιά φορά, θαυμάζοντας, ξεχνάς ό,τι θαυμάζεις,σου φθάνει ο θαυμασμός σου, -θέ μου, τι μάτια πάναστρα, κι ανυψωνόμουν σε μιαν αποθέωση αρνημένων άστρων γιατί, έτσι πολιορκημένη απ' έξω κι από μέσα,άλλος δε μου 'μενε παρά μονάχα προς τα πάνω ή προς τα κάτω. -Όχι, δε φτάνει.
Άφησε με να 'ρθω μαζί σου.
Το ξέρω η ώρα είναι πια περασμένη. Άφησέ με,γιατί τόσα χρόνια, μέρες και νύχτες και πορφυρά μεσημέρια, έμεινα μόνη ανένδοτη, μόνη και πάναγνη,ακόμη στη συζυγική μου κλίνη πάναγνη και μόνη,γράφοντας ένδοξους στίχους στα γόνατα του Θεού,στίχους που, σε διαβεβαιώ, θα μείνουνε σα λαξευμένοι σε άμεμπτο μάρμαρο πέρα απ' τη ζωή μου και τη ζωή σου, πέρα πολύ. δε φτάνει.
Άφησε με να 'ρθω μαζί σου.
Τούτο το σπίτι δε με σηκώνει πια.Δεν αντέχω να το σηκώνω στη ράχη μου.Πρέπει πάντα να προσέχεις,να στεριώνεις τον τοίχο με το μεγάλο μπουφέ να στεριώνεις τον μπουφέ με το πανάρχαιο σκαλιστό τραπέζι να στεριώνεις το τραπέζι με τις καρέκλες να στεριώνεις τις καρέκλες με τα χέρια σου να βάζεις τον ώμο σου κάτω απ' το δοκάρι που κρέμασε.Και το πιάνο, σα μαύρο φέρετρο κλεισμένο. Δεν τολμάς να τ' ανοίξεις.Όλο να προσέχεις, να προσέχεις, μην πέσουν, μην πέσεις. Δεν αντέχω.
Άφησε με να 'ρθω μαζί σου.
Τούτο το σπίτι, παρ' όλους τους νεκρούς του, δεν εννοεί να πεθάνει.Επιμένει να ζει με τους νεκρούς του να απ' τους νεκρούς του να ζει απ' τη βεβαιότητα του θανάτου του και να νοικοκυρεύει ακόμη τους νεκρούς του σ' ετοιμόρροπα κρεβάτια και ράφια.
Άφησε με να 'ρθω μαζί σου.
Εδώ, όσο σιγά κι αν περπατήσω μες την άχνα της βραδιάς,είτε με τις παντούφλες, είτε ξυπόλητη,κάτι θα τρίξει, - ένα τζάμι ραγίζει ή κάποιος καθρέφτης,κάποια βήματα ακούγονται, - δεν είναι δικά μου.Έξω, στο δρόμο μπορεί να μην ακούγονται τούτα τα βήματα, -ή μεταμέλεια, λένε, φοράει ξυλοπάπουτσα, -κι αν κάνεις αν κοιτάξεις σ' αυτόν ή στον άλλον καθρέφτη, πίσω απ' τη σκόνη και τις ραγισματιές,διακρίνεις πιο θαμπό και πιο τεμαχισμένο το πρόσωπό σου,το πρόσωπο σου που άλλο δε ζήτησες στη ζωή παρά να το κρατήσεις καθάριο κι αδιαίρετο.Τα χείλη του ποτηριού γυαλίζουν στο φεγγαρόφωτο σαν κυκλικό ξυράφι - πώς να το φέρω στα χείλη μου;όσο κι αν διψώ, - πώς να το φέρω; - Βλέπεις;έχω ακόμη διάθεση για παρομοιώσεις, - αυτό μου απόμεινε,αυτό με διαβεβαιώνει ακόμη πως δε λείπω.
Άφησε με να 'ρθω μαζί σου.
Φορές-φορές, την ώρα πού βραδιάζει, έχω την αίσθηση πως έξω άπ' τα παράθυρα περνάει ο αρκουδιάρης με την γριά βαριά του αρκούδα με το μαλλί της όλο αγκάθια και τριβόλια σηκώνοντας σκόνη στο συνοικιακό δρόμο ένα ερημικό σύννεφο σκόνη που θυμιάζει το σούρουπο και τα παιδιά έχουν γυρίσει σπίτια τους για το δείπνο και δεν τ' αφήνουν πια να βγουν έξω μ' όλο πού πίσω απ' τούς τοίχους μαντεύουν το περπάτημα της γριάς αρκούδας -κ' η αρκούδα κουρασμένη πορεύεται μες στη σοφία της μοναξιάς της,μην ξέροντας για που και γιατί -έχει βαρύνει, δεν μπορεί πια να χορεύει στα πισινά της πόδια δεν μπορεί να φοράει τη δαντελένια σκουφίτσα της να διασκεδάζει τα παιδιά, τούς αργόσχολους τους απαιτητικούς και το μόνο που θέλει είναι να πλαγιάσει στο χώμα αφήνοντας να την πατάνε στην κοιλιά, παίζοντας έτσι το τελευταίο παιχνίδι της, δείχνοντας την τρομερή της δύναμη για παραίτηση,την ανυπακοή της στα συμφέροντα των άλλων,στους κρίκους των χειλιών της, στην ανάγκη των δοντιών της,την ανυπακοή της στον πόνο και στη ζωή με τη σίγουρη συμμαχία του θανάτου - έστω κ' ενός αργού θανάτου-την τελική της ανυπακοή στο θάνατο με τη συνέχεια και τη γνώση της ζωής που ανηφοράει με γνώση και με πράξη πάνω απ' τη σκλαβιά της.Μα ποιος μπορεί να παίξει ως το τέλος αυτό το παιχνίδι;Κ' η αρκούδα σηκώνεται πάλι και πορεύεται υπακούοντας στο λουρί της, στους κρίκους της, στα δόντια της,χαμογελώντας με τα σκισμένα χείλια της στις πενταροδεκάρες που τις ρίχνουνε τα ωραία και ανυποψίαστα παιδιά (ωραία ακριβώς γιατί είναι ανυποψίαστα)και λέγοντας ευχαριστώ. Γιατί οι αρκούδες που γεράσανε το μόνο που έμαθαν να λένε είναι: ευχαριστώ , ευχαριστώ.
Άφησε με να 'ρθω μαζί σου.
Τούτο το σπίτι με πνίγει. Μάλιστα η κουζίνα είναι σαν το βυθό της θάλασσας. Τα μπρίκια κρεμασμένα γυαλίζουν σα στρόγγυλα, μεγάλα μάτια απίθανων ψαριών,τα πιάτα σαλεύουν αργά σαν τις μέδουσες,φύκια και όστρακα πιάνονται στα μαλλιά μου- δεν μπορώ να τα ξεκολλήσω ύστερα, δεν μπορώ ν' ανέβω πάλι στην επιφάνεια -ο δίσκος μου πέφτει απ' τα χέρια άηχος, - σωριάζομαι και βλέπω τις φυσαλίδες απ' την ανάσα μου ν' ανεβαίνουν, ν' ανεβαίνουν και προσπαθώ να διασκεδάσω κοιτάζοντας τες κι αναρωτιέμαι τι θα λέει αν κάποιος βρίσκεται από πάνω και βλέπει αυτές τις φυσαλίδες,τάχα πως πνίγεται κάποιος ή πως ένας δύτης ανιχνεύει τους βυθούς;Κι αλήθεια δεν είναι λίγες οι φορές που ανακαλύπτω εκεί,στο βάθος του πνιγμού,κοράλλια και μαργαριτάρια και θησαυρούς ναυαγισμένων πλοίων,απρόοπτες συναντήσεις, και χτεσινά και σημερινά και μελλούμενα,μιαν επαλήθευση σχεδόν αιωνιότητας,κάποιο ξανάσασμα, κάποιο χαμόγελο αθανασίας, όπως λένε,μιαν ευτυχία, μια μέθη, κι ενθουσιασμόν ακόμη,κοράλλια και μαργαριτάρια και ζαφείρια μονάχα που δεν ξέρω να τα δώσω - όχι, τα δίνω μονάχα που δεν ξέρω αν μπορούν να τα πάρουν - πάντως εγώ τα δίνω.
Άφησε με να 'ρθω μαζί σου.
Μια στιγμή, να πάρω τη ζακέτα μου.Τούτο τον άστατο καιρό, όσο να 'ναι, πρέπει να φυλαγόμαστε.Έχει υγρασία τα βράδια, και το φεγγάρι δε σου φαίνεται, αλήθεια, πως επιτείνει την ψύχρα;Άσε να σου κουμπώσω το πουκάμισο - τι δυνατό το στήθος σου,τι δυνατό φεγγάρι, - η πολυθρόνα, λέω- κι όταν σηκώνω το φλιτζάνι απ' το τραπέζι μένει από κάτω μια τρύπα σιωπή, βάζω αμέσως την παλάμη μου επάνω να μην κοιτάξω μέσα, - αφήνω πάλι το φλιτζάνι στη θέση του και το φεγγάρι μια τρύπα στο κρανίο του κόσμου - μην κοιτάξεις μέσα,είναι μια δύναμη μαγνητική που σε τραβάει - μην κοιτάξεις, μην κοιτάχτε,ακούστε που σας μιλάω - θα πέσετε μέσα. Τούτος ο ίλιγγος ωραίος, ανάλαφρος - θα πέσεις, -ένα μαρμάρινο πηγάδι το φεγγάρι,ίσκιοι σαλεύουν και βουβά φτερά, μυστηριακές φωνές - δεν τις ακούτε;Βαθύ βαθύ το πέσιμο,βαθύ βαθύ το ανέβασμα,το αέρινο άγαλμα κρουστό μες στ' ανοιχτά φτερά του,βαθιά βαθιά η αμείλικτη ευεργεσία της σιωπής, -τρέμουσες φωταψίες της άλλης όχθης,όπως ταλαντεύεσαι μες στο ίδιο σου το κύμα,ανάσα ωκεανού. Ωραίος ανάλαφρος ο ίλιγγος τούτος, - πρόσεξε, θα πέσεις. Μην κοιτάς εμένα,εμένα η θέση μου είναι το ταλάντευμα - ο εξαίσιος ίλιγγος.Έτσι κάθε απόβραδο έχω λιγάκι πονοκέφαλο, κάτι ζαλάδες.Συχνά πετάγομαι στο φαρμακείο απέναντι για καμιάν ασπιρίνη άλλοτε πάλι βαριέμαι και μένω με τον πονοκέφαλό μου ν' ακούω μες στους τοίχους τον κούφιο θόρυβο πού κάνουν οι σωλήνες του νερού,ή ψήνω έναν καφέ, και, πάντα αφηρημένη,ξεχνιέμαι κ' ετοιμάζω  δυο - ποιος να τον πιει τον άλλον; -αστείο αλήθεια, τον αφήνω στο περβάζι να κρυώνει ή κάποτε πίνω και τον δεύτερο, κοιτάζοντας απ' το παράθυρο τον πράσινο γλόμπο του φαρμακείου σαν το πράσινο φως ενός αθόρυβου τραίνου που έρχεται να με πάρει με τα μαντίλια μου, τα σταβοπατημένα μου παπούτσια,τη μαύρη τσάντα μου, τα ποιήματά μου,χωρίς καθόλου βαλίτσες - τι να τις κάνεις; -
Άφησε με να 'ρθω μαζί σου.
«Α, φεύγεις; Καληνύχτα.» Όχι, δε θα 'ρθω. Καληνύχτα.Εγώ θα βγω σε λίγο. Ευχαριστώ. Γιατί επιτέλους, πρέπει να βγω απ' αυτό το τσακισμένο σπίτι.Πρέπει να δω λιγάκι πολιτεία, - όχι, όχι το φεγγάρι -την πολιτεία με τα ροζιασμένα χέρια της, την πολιτεία του μεροκάματου,την πολιτεία που ορκίζεται στο ψωμί και στη γροθιά της την πολιτεία που όλους μας αντέχει στην ράχη της με τις μικρότητές μας, τις κακίες, τις έχτρες μας,με τις φιλοδοξίες, την άγνοια μας και τα γερατειά μας,-ν' ακούσω τα μεγάλα βήματα της πολιτείας,να μην ακούω πια τα βήματά σου μήτε τα βήματα του Θεού, μήτε και τα δικά μου βήματα.
Καληνύχτα.

(Το δωμάτιο σκοτεινιάζει. Φαίνεται πως κάποιο σύννεφο θα 'κρυβε το φεγγάρι. Μονομιάς, σαν κάποιο χέρι να δυνάμωσε το ραδιόφωνο του γειτονικού μπαρ, ακούστηκε μία πολύ γνώστη μουσική φράση. Και τότε κατάλαβα πως όλη τούτη τη σκηνή τη συνόδευε χαμηλόφωνα η «Σονάτα του Σεληνόφωτος», μόνο το πρώτο μέρος. Ο νέος θα κατηφορίζει τώρα μ' ένα ειρωνικό κ' ίσως συμπονετικό χαμόγελο στα καλογραμμένα χείλη του και μ' ένα συναίσθημα απελευθέρωσης. Όταν θα φτάσει ακριβώς στον Αϊ-Νικόλα, πριν κατεβεί τη μαρμάρινη σκάλα, θα γελάσει, -ένα γέλιο δυνατό, ασυγκράτητο. Το γέλιο του δε θ' ακουστεί καθόλου ανάρμοστα κάτω απ' το φεγγάρι. Ίσως το μόνο ανάρμοστο να 'ναι το ότι δεν είναι καθόλου ανάρμοστο. Σε λίγο, ο Νέος θα σωπάσει, θα σοβαρευτεί και θα πει «η παρακμή μίας εποχής». Έτσι, ολότελα ήσυχος πια, θα ξεκουμπώσει πάλι το πουκάμισό του και θα τραβήξει το δρόμο του. Όσο για τη γυναίκα με τα μαύρα, δεν ξέρω αν βγήκε τελικά απ' το σπίτι. Το φεγγαρόφωτο λάμπει ξανά. Και στις γωνιές του δωματίου οι σκιές σφίγγονται από μιαν αβάσταχτη μετάνοια, σχεδόν οργή, όχι τόσο για τη ζωή όσο για την άχρηστη εξομολόγηση. Ακούτε; το ραδιόφωνο συνεχίζει.)




ΣΚΕΨΕΙΣ B΄ GLOWWORM


tumblr_m8kjmglzzc1rbxzfso1_500_zpsd69ac786.gif

Δεν έχω να πω κάτι σοφό μήτε σπουδαίο,τις λέξεις πίνω για να ξεχνώ.

Δεν ηθικολογώ , αλλά προσπαθώ σκεπτόμενη να ισορροπώ .

"Να έχεις το καντάρι στη μέση όταν ζυγίζεις τους ανθρώπους παιδί μου" έλεγε ο πατέρας.

 Ήλιος: η ευτυχία της γης ! χαμόγελο: η χαρά της ζωής ! ζήσε  ευτυχισμένα !

Είναι όμορφα να κοιμάσαι ανάλαφρα με ήσυχη τη συνείδηση.

Σκόρπισες τόση ομορφιά πάνω στη γη για να τη χαίρεται το πιο άγριο θηρίο ο άνθρωπος .....γιατί Θεέ μου ?

Mη ταΐζεις εγωισμούς ,υπάρχουν στη ζωή πιο ενδιαφέροντα πράγματα να κάνεις

Η δειλία και ο εγωισμός δεν είναι αξιοπρέπεια κι αν τύχει και τη χάσουμε καμιά φορά κάπου θα βρίσκεται και θα μας περιμένει.

Ένα ζεστό χαμόγελο είναι η λιακάδα μέσα στο σπίτι το καταχείμωνο.

Αυτά που δεν κάναμε ήταν πολλά για να χωρέσουν σε μια τόσο λίγη ζωή.

Όμως έχοντας κάνει τη διαφορά αξίζει ζήσεις τη ζωή έστω για τόσο λίγο ,έστω και τόσο αθόρυβα χωρίς να υπολογίζεις μόνο σ αυτά που αντιλαμβάνεσαι με τις αισθήσεις.

Η όμορφη ψυχή το πιο ακριβό άρωμα του ανθρώπου ,η μόνη ομορφιά που αξίζει να διαθέτουν άντρες και γυναίκες.

Η πλέον απατηλή αίσθηση του ανθρώπου είναι αυτή της ιδιοκτησίας ,στην πραγματικότητα τίποτα δεν του ανήκει .

Να κάνεις το δάκρυ χαμόγελο και ακόμα κι αν όλα μοιάζουν γύρω σου ερείπια θα λες μοιάζουν αλλά δεν είναι ,αυτό να λες :πως όλα είναι προσωρινά και όλα πάλι απ την αρχή θα βγουν αναστημένα .

Nα συγχωρείς τους ανθρώπους που σε έχουν πληγώσει ακόμα κι αν δεν δείχνουν μετανοιωμένοι ,αν κρατήσεις τον θυμό μέσα σου δεν βλάπτεις αυτούς αλλά τον εαυτό σου !


ΤΑ ΞΥΛΑ

b55df935a69d1f1150f0c89f37cea723.jpg

Κάθε τέλη Αυγούστου ο πατέρας αγόραζε τα ξύλα που θα καίγαμε για ζεστασιά όλο το χειμώνα.Έρχονταν το φορτηγό και ξεφόρτωνε μπροστά απ το σπίτι μας ένα μεγάλο σωρό απο  ξύλα ,ολόκληρους κορμούς καλά ξεραμένους για να καίνε καλύτερα και κάποιος που είχε πριονοκορδέλα θα ερχόταν τις επόμενες μέρες να τα κόψει στο κατάλληλο μέγεθος για να χωράνε στις σόμπες .Εκείνη τη χρονιά αυτός που ήρθε έφερε και τον γιο του μαζί ,ένα παιδί πάνω κάτω στην ηλικία μου .Ωραία ! ,όσο ο πατέρας του θα κόβει τα ξύλα ,εμεις θα παίζουμε ,θα του δώσω και το ποδήλατο και θα γίνουμε και φίλοι ! σκεφτόμουν .

Προς μεγάλη μου απογοήτευση το παιδί αυτό όση ώρα ο πατέρας του έστηνε το μηχάνημα δεν έφυγε λεπτό από κοντά του παρακολουθώντας όλη τη διαδικασία από την αρχή μέχρι το τέλος και μάλιστα τον βοηθούσε κιόλα  .Μάταια περίμενα να σηκώσει τα μάτια του να με κοιτάξει νομίζοντας πως θα έβρισκα την ευκαιρία να τον καλέσω για παιχνίδι.Μα τι στο καλό κάνει ?.Τα παιδιά είναι για να παίζουν και οχι να κάνουν τη δουλειά του πατέρα τους .Να ! εγώ φερ ειπείν ολη μέρα τριγυρνώ με το ποδήλατο κάνοντας σκανταλιές ,σκαλίζω βαρκούλες ,σκαρφαλώνω στα δένδρα ,πειράζω τις γάτες ,αναποδογυριζω τις χελώνες κι τις χαζεύω που παλεύουν να ρθουν στα ίσια τους,πιάνω πουλάκια και πεταλούδες και ούτε κατά διάνοια ο πατέρας μου δεν μ αφήνει να πατήσω το πόδι μου στο γραφείο του...αυτός τώρα γιατί ? τι παριστάνει εδώ ?

Ετσι κύλισε η μέρα και αργά το μεσημέρι όταν πια η κούραση και η πείνα τους είχε θερίσει σταμάτησαν για να ξεκουραστούν .Είδα τότε να βγάζει από το κάρο μια πετσέτα διπλωμενη που είχε μέσα λίγο ζυμωτό ψωμί ,δυό ντομάτες ,ίσως και μερικές ελιές μα δεν καλόβλεπα όσο κι αν σηκωνόμουν στις μύτες των ποδιών για να κοιτάξω έξω απ το παράθυρο .Ο πατέρας του παιδιού άπλωσε την πετσέτα στο χώμα έβαλε επάνω το ψωμί και τις ντομάτες και φώναξε τον γιο του να φάνε .Ύστερα απο λίγο είδα τη μανα μου να βγαίνει  κρατώντας στο ένα χέρι  ένα πιάτο με μπόλικο τυρί  και στο άλλο λίγο απ το φαί που είχε φτιάξει εκείνη τη μέρα.Ο άνθρωπος σηκώθηκε ευγενικά και λίγο ντροπαλά και παραμέρισε .

-Πάρτε και λίγο φαγητό, ψέλλισε η μανα μου ...για το παιδί......

-Ευχαριστώ κυρία ,απάντησε ο άντρας και πήρε τα πιάτα κάνοντας νεύμα ευχαριστίας με το κεφάλι του.

Ήθελα να κλάψω δεν ήξερα όμως  γιατί .........

Εκείνο το χειμώνα ,άλλαξα τα παιχνίδια μου ,δεν έπαιζα πια με τις κούκλες,ούτε ήθελα το ποδήλατο μου,ούτε πια πείραζα τις γάτες και τις χελώνες .Έπιανα χαρτιά και μολύβια και έπαιζα τον "γραφιά", ήμουν με την φαντασία μου τάχα  σ ένα γραφείο και έγραφα ,έγραφα ,έγραφα σαν και τον πατέρα μου .... κι εκείνη η σόμπα τι όμορφα και ζεστά που έκαιγε τα ξύλα , τι γλυκιά θαλπωρή ! και θαρρείς δεν ήρθε ποτε ο χειμώνας εκείνη τη χρονιά ,θαρρείς μέσα κι έξω είχε Καλοκαίρι.

292804-5330_101528899861092_100000119486723_45051_5948810_n.jpg



ΟΛΑ ΤΑ ΞΑΦΝΙΚΑ

0b816c2e6fc78aaa7c61c8e759177636.jpg

Ξέρετε πως γεννιέται ο άνθρωπος ? πως έρχεται στη ζωή ? στην αρχή με ωδίνες που μπορεί να κρατήσουν ολόκληρη τη μέρα ,όταν όμως πάρει το δρόμο της κανείς δεν μπορεί να σταματήσει τη νέα ζωή να έρθει στο φως .Ετσι γεννιέται ο άνθρωπος ξαφνικά και όλα τα ωραία στη ζωή ξαφνικά έρχονται ,μια φιλία ,μια χαρμόσυνη είδηση ,ένας έρωτας, μια προαγωγή που δεν την περιμένεις στη δουλειά σου,μια θέση πάρκινγκ σε κατάμεστη λεωφόρο που μόλις την πιάνεις την τελευταία στιγμή με την άκρη του ματιού σου.Έτσι πρέπει να είναι και ο θάνατος ,ξαφνικός, απρόβλεπτος ,χωρίς πόνο και θλίψη και βάσανα και αρρώστιες,όπως αρχίζει η ζωή έτσι πρέπει και να τελειώνει ,όλα έτσι πρέπει να τελειώνουν ,ξαφνικά, απότομα ,μοιραία ,περήφανα .

Θεωρώ πως όλα τα ξαφνικά ακόμα και τα άσχημα έχουν μια αίγλη κάτι το απρόσμενο,το απροσδόκητο ,το αιφνιδιαστικό που σε βάζει σε εγρήγορση και η αδρεναλίνη σου ρέει στο αίμα κάνοντας τη ζωή να κυλάει πιο γρήγορα και το μυαλό σου να τρέχει.Τα μακρόσυρτα και τα χρονοβόρα με χρονοκαθυστερηση πάντα τα απέφευγα ,εκείνα που σε καθηλώνουν σε μια κατάσταση μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας όταν περιμένεις κάτι να συμβεί και ποτε δεν συμβαίνει .Ξέρεις ποια εννοώ? αυτά τα ανάλατα μεταξύ φίλων που η ζωή τους χώρισε και συναντιόνται τυχαία ,του τύπου : "ααα πόσο χάρηκα που σε είδα ! θα σε πάρω τηλέφωνο μια μέρα να βγούμε να τα πούμε ! "και φυσικά δεν παίρνει ,όχι γιατί το ξεχνάει ,αλλά γιατί πως να το κάνουμε η ζωή σας έχει παει αλλού και τους δυο και τώρα πλέον είστε δυο διαφορετικοί άνθρωποι που δεν υπάρχει περίπτωση όχι μόνο να πιείτε καφέ μαζί αλλά ακόμα κι αν το επιχειρήσετε δεν θα έχετε τίποτα κοινό πλέον να μοιραστείτε.Η το άλλο ,να σκίζεσαι στη δουλειά ,να σου χτυπάνε φιλικά την πλάτη ευχαριστώντας σε και να σου υπόσχονται καλύτερες αμοιβές που ποτε δεν υλοποιούνται .Οπότε το να λες στον άλλο από ευγένεια κάτι που δεν πιστεύεις ,άστο καλύτερα ! 

Προσωπικά πάντα είχα το σπαθί μου έξω απ το θηκάρι ,έτοιμο να κόψει οτιδήποτε ήταν έτοιμο να τελειώσει και δεν δίσταζα να αναποδογυρίσω το τραπέζι και να χύσω το γάλα κι ας έκλαιγα μετά. Μια δουλειά ,μια συνεργασία , μια φιλία ,ένα σπίτι που πια δεν με βόλευε, πάντα τα άφηνα όλα αυτά για να μετακομίσω σε κάτι καινούριο ,πιο φωτεινό,πιο ευρύχωρο που να χωρά τα όνειρά μου ,τους εφιάλτες μου,τη χαρά μου ή τη θλίψη μου,το γέλιο ή τα δάκρυα μου ,πλήρωνα τους λογαριασμούς μου στο ακέραιο και έφευγα μακρυά.

Τελευταία έτσι πως τα έφερε η ζωή,όλα αναβάλλονται ,όλα πάνε αργά ,όλα φυτοζωούν και εμείς εκπαιδευτήκαμε και συνηθίσαμε να ζούμε στο περίμενε ,σε κάτι που έρχεται και ποτε δεν φτάνει και οτιδήποτε πέρα από το ξαφνικό είναι ψεύτικο ,είναι μια σύμβαση βαρετή γεμάτη φθορά που καταστρέφει ακόμα και τις καλύτερες υπομονές και σβήνει τις καλύτερες προθέσεις κι αναρωτιέμαι αν οι ωδίνες των ημερών είναι προάγγελοι για κάτι πολύ όμορφο που αναμένεται να γεννηθεί,το αεράκι που θα φυσήξει να απαλύνει τον πόνο στις ψυχές και να καθαρίσει τις ζωές μας.Εύχομαι ετσι να γίνει.


"Αργοπεθαίνει 

όποιος δεν "αναποδογυρίζει το τραπέζι" όταν δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, 
όποιος δεν ρισκάρει τη σιγουριά του, για την αβεβαιότητα του να τρέξει πίσω απο ένα όνειρο
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του, έστω για μια φορά στη ζωή του, να ξεγλιστρήσει απ' τις πανσοφές συμβουλές"

                              


Ο ΔΙΑΟΛΟΣ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ

devil-vs-angel_f.jpg

Πόσες φορές  ήσουν έτοιμος να το πεις και συγκρατήθηκες στο παρα πέντε είτε να μην σε κακοχαρακτηρίσουν ,είτε να μην λερώσεις το στόμα σου και πληγωθείς νοιώθοντας άσχημα από  τύψεις που το επέτρεψες να συμβεί ? Βέβαια εσύ αφήνεις τους άλλους να εισχωρήσουν και να σε εκμεταλλευτούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο διότι εκ πρώτης όψεως η αλητεία δεν γίνεται ορατή .Τα λαμόγια πάντα έχουν τον τρόπο τους να σε κάνουν μπαρούτι,ειδικά όταν έχουν το χάρισμα να αλλάζουν πρόσωπα παίζοντας θέατρο και διεκδικώντας αποδοχή που δεν την αξίζουν.Από εκεί και μετά είναι στο χέρι σου αν θα συνεχίσεις να δείχνεις ανοχή και συγχωροχάρτια ή θα μείνεις σταθερός στη θέση σου ,τις αξίες σου και στις αρετές σου ,αξιολογώντας ορθά πρόσωπα και καταστάσεις ,δίνοντας στον εαυτό σου την αξία που του πρέπει.

Θέλοντας και μη στη ζωή μας την επαγγελματική ή την προσωπική θα συναντήσουμε κάθε καρυδιάς καρύδι .Κάποιοι από αυτούς θα μείνουν στη ζωή μας σταθερά και θα την κοσμήσουν και κάποιοι θα την βρομίσουν εξευτελίζοντας κάθε έννοια φιλίας,συνεργασίας και ανθρωπίνων σχέσεων.Ειδικά αναφέρομαι σε εκείνους τους αναίσθητους δολοπλόκους, τους αδιάγνωστους ψυχοπαθείς που κάνουν τα αδύνατα δυνατά να σε φέρουν στη χειρότερη θέση να εξαγριωθείς ,να θυμώσεις ,να βγεις έξω από τα ρούχα σου και να πέσεις στο δικό τους επίπεδο,ξεπερνώντας τα όρια της αξιοπρέπειας.Επίπεδα όμως μπροστά  στην εκδηλωμένη ανθρώπινη αναίδεια  και αδιαντροπιά  δεν υπάρχουν και ειναι προτιμώτερο να μιλας στον καθένα στην γλώσσα που καταλαβάινει.Και προκειμένου να μην σκάσεις και να μην υποφέρεις καταπίνοντας τις προσβολές όταν σε έχουν αδικήσει η καλύτερη γιατριά είναι να πάρεις εκείνη τη βαθειά ανάσα και να τολμήσεις να ξεστομίσεις ένα μεγαλόπρεπες : "ΒΡΕ ΑΝΤΕ ΜΟΥ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ" και να συνεχίσεις να ζεις ξαλαφρωμένος γυρίζοντας σελίδα στην ενάρετη και ήσυχη ζωή σου.

(γιατί όπως είπε και ο μεγάλος Μ.Χατζιδακις : " Ε π ι θ υ μ ώ να μπορώ να στέλνω «εις τον διάβολον» - πού λένε - κάθε εργασία που δεν με σέβεται. Το ίδιο και τους ανθρώπους .Π ε ρ ι φ ρ ο ν ώ αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα,τους εφησυχασμένους συνομήλικους, την πάσα λογής χυδαιότητα καθώς και κάθε ηλίθιο του καιρού μου.)



ΧΟΡΟΣ ΜΕ ΤΗ ΒΡΟΧΗ

   6a8ab0d09bec9b24cccb953ef36ec0eb.jpg

   Εκείνο το βράδυ έβρεχε δυνατά ,με το τουλούμι που λένε ,τέτοια βροχή είχε να ρίξει καιρό και η γη είχε αρχίσει να διψά απελπισμένα .Βροντές ακούγονταν συνεχώς και αστραπές αυλάκωναν τον ουρανό και έλεγες πως δεν θα σταματήσει ποτέ αυτή η βροχή που ήρθε σαν βάλσαμο να ποτίσει ότι δίψασε το κάμα του καλοκαιριού.Το επόμενο πρωί τα βρήκε όλα βρεγμένα και νοτερά και μια ευχάριστη μυρωδιά βρεγμένου χόρτου απλώνονταν τριγύρω που έκανε τη διάθεση μου ακόμα πιο περίεργη .

   Όπως κάθε μέρα ετοιμάστηκα για τη δουλειά ,στο δρόμο  κίνηση ,τα γνωστά του περιφερειακού, με όλους να βιάζονται να προλάβουν να φτάσουν στη δουλειά τους .Η μέρα κύλησε χωρίς ενδιαφέρον ,με τη ρουτίνα να μ έχει κουράσει νωρίς και να με οδηγεί να κοιτάζω απελπισμένα το ρολόι κάθε τρεις και λίγο .Κάποτε έφτασε η στιγμή να σχολάσω, μα η προοπτική να γυρίσω σπίτι μου έριξε τη διάθεση στα τάρταρα.Οπως γυρνούσα το κλειδί στη μίζα να βάλω μπρος να φύγω το μάτι μου έπεσε σε μια σακούλα που είχα πάρει μαζί πριν μέρες και την είχα ξεχάσει εκεί.Ήταν ένα ζευγάρι παλιά παπούτσια για επιδιόρθωση .Χωρίς δεύτερη σκέψη αποφάσισα  να παω κατευθείαν στο εμπορικό κέντρο να τα αφήσω στον τσαγκάρη και όσο θα περίμενα να τα φτιάξει θα είχα την ευκαιρία να πιω με την ησυχία μου ένα καφέ να χαλαρώσω .Έτσι και έκανα .Άφησα τα παπούτσια και περπάτησα για λίγο στα καταστήματα .

  Αφού ολοκλήρωσα τη βόλτα μου ρίχνοντας μια φευγαλέα ματιά στις βιτρίνες ,επέλεξα μια  ήσυχη γωνιά σε ένα  καφέ .Σε λίγο ήρθε η σερβιτόρα,μια γλυκύτατη νεαρά δεσποινίδα με ένα τεράστιο υπέροχο  χαμόγελο πλαισιωμένο από δυο πανέμορφα λακκάκια .

- τι θα πάρετε ? με ρώτησε ευγενικά 

  Μόλις απομακρύνθηκε από κοντά μου έστρεψα το βλέμμα μου στο βάθος του καταστήματος .Στο μπαρ εκεί που ετοιμάζονταν οι καφέδες στεκόταν ένας νεαρός με εξίσου ευγενικό παρουσιαστικό όπως της νεαρής σερβιτόρας .Ήρεμα χαρακτηριστικά με δυο απαλές ρυτίδες που μόλις αχνοφαίνονταν ,αυλάκωναν το μέτωπο του και ένα περιποιημένο μούσι του έδινε ξεχωριστή αντρική ομορφιά .Η νεαρή φεύγοντας απ το τραπέζι μου πήγε την παραγγελία κατευθείαν στον νεαρό και εκείνος φάνηκε να αντιδρά ευχάριστα μόλις εκείνη τον πλησίασε .Όση ώρα επικοινωνούσαν αυτοί οι δυο δεν μπορούσα να ξεκολλήσω το βλέμμα μου από πάνω τους .Τα δυο αυτά παιδιά φαινόταν από μακρυά ότι ήταν ερωτευμένα .Όταν εκείνη εξυπηρετούσε κάποιον πελάτη εκείνος είχε στραμμένο το βλέμμα του επάνω της και την κοιτούσε μελαγχολικά και όταν εκείνη επέστρεφε κοντά του εκείνος έστρεφε το βλέμμα του αλλού δήθεν αδιάφορα ,το ίδιο έκανε κι εκείνη .

  Ο δυνατός καφές αντί να με ξυπνήσει με έκανε να χαλαρώσω ακόμα περισσότερο ,τόσο πολύ που άρχισα να ταξιδεύω νοερά .Πέρασε έτσι αρκετή ώρα ,ούτε ξέρω πόση και όσο εγώ ονειροπολούσα η σερβιτόρα ήταν κοντά στο παλικάρι του μπαρ και συζητούσαν ευτυχισμένα .Αυτό τουλάχιστον έδειχνε το χαμόγελο και των δυο και όχι μόνο ,ήταν κι ένας μικρός φτερωτός έρωτας που πετούσε τριγύρω και ανάμεσα τους ζωηρά, κάνοντας  βουτιές και σκορπώντας στον αέρα μικρά ιριδίζοντα αστεράκια που τους έκανε ακόμα πιο όμορφους και λαμπερούς .Φεύγοντας τους έστειλα νοερά μια ευχή γιά να έχουν καλή τύχη και περπάτησα αργά έξω στη βροχή πλατσουρίζοντας στα νερά όπως  κάναμε όταν είμαστε παιδιά ανασαίνοντας λαίμαργα όλη εκέινη τη δροσερή μυρωδιά της βροχής που σε κάνει να μη τη φοβάσαι και να θέλεις να χορέψεις μαζί της.

( την εγγραφή αυτή την αφιερώνω στην επέτειο συμπλήρωσης 1 χρόνου της παρουσίας μου εδώ για να ευχαριστήσω όλους όσους με τίμησαν με τη φιλία και τα σχόλια τους ,είχα καλές και ευχάριστες στιγμές,ομολογουμένως και κάποιες άτυχες  ,αλλά αυτά συμβαίνουν...εύχομαι σε όλους καλή συνέχεια )