ΟΛΑ ΤΑ ΞΑΦΝΙΚΑ

0b816c2e6fc78aaa7c61c8e759177636.jpg

Ξέρετε πως γεννιέται ο άνθρωπος ? πως έρχεται στη ζωή ? στην αρχή με ωδίνες που μπορεί να κρατήσουν ολόκληρη τη μέρα ,όταν όμως πάρει το δρόμο της κανείς δεν μπορεί να σταματήσει τη νέα ζωή να έρθει στο φως .Ετσι γεννιέται ο άνθρωπος ξαφνικά και όλα τα ωραία στη ζωή ξαφνικά έρχονται ,μια φιλία ,μια χαρμόσυνη είδηση ,ένας έρωτας, μια προαγωγή που δεν την περιμένεις στη δουλειά σου,μια θέση πάρκινγκ σε κατάμεστη λεωφόρο που μόλις την πιάνεις την τελευταία στιγμή με την άκρη του ματιού σου.Έτσι πρέπει να είναι και ο θάνατος ,ξαφνικός, απρόβλεπτος ,χωρίς πόνο και θλίψη και βάσανα και αρρώστιες,όπως αρχίζει η ζωή έτσι πρέπει και να τελειώνει ,όλα έτσι πρέπει να τελειώνουν ,ξαφνικά, απότομα ,μοιραία ,περήφανα .

Θεωρώ πως όλα τα ξαφνικά ακόμα και τα άσχημα έχουν μια αίγλη κάτι το απρόσμενο,το απροσδόκητο ,το αιφνιδιαστικό που σε βάζει σε εγρήγορση και η αδρεναλίνη σου ρέει στο αίμα κάνοντας τη ζωή να κυλάει πιο γρήγορα και το μυαλό σου να τρέχει.Τα μακρόσυρτα και τα χρονοβόρα με χρονοκαθυστερηση πάντα τα απέφευγα ,εκείνα που σε καθηλώνουν σε μια κατάσταση μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας όταν περιμένεις κάτι να συμβεί και ποτε δεν συμβαίνει .Ξέρεις ποια εννοώ? αυτά τα ανάλατα μεταξύ φίλων που η ζωή τους χώρισε και συναντιόνται τυχαία ,του τύπου : "ααα πόσο χάρηκα που σε είδα ! θα σε πάρω τηλέφωνο μια μέρα να βγούμε να τα πούμε ! "και φυσικά δεν παίρνει ,όχι γιατί το ξεχνάει ,αλλά γιατί πως να το κάνουμε η ζωή σας έχει παει αλλού και τους δυο και τώρα πλέον είστε δυο διαφορετικοί άνθρωποι που δεν υπάρχει περίπτωση όχι μόνο να πιείτε καφέ μαζί αλλά ακόμα κι αν το επιχειρήσετε δεν θα έχετε τίποτα κοινό πλέον να μοιραστείτε.Η το άλλο ,να σκίζεσαι στη δουλειά ,να σου χτυπάνε φιλικά την πλάτη ευχαριστώντας σε και να σου υπόσχονται καλύτερες αμοιβές που ποτε δεν υλοποιούνται .Οπότε το να λες στον άλλο από ευγένεια κάτι που δεν πιστεύεις ,άστο καλύτερα ! 

Προσωπικά πάντα είχα το σπαθί μου έξω απ το θηκάρι ,έτοιμο να κόψει οτιδήποτε ήταν έτοιμο να τελειώσει και δεν δίσταζα να αναποδογυρίσω το τραπέζι και να χύσω το γάλα κι ας έκλαιγα μετά. Μια δουλειά ,μια συνεργασία , μια φιλία ,ένα σπίτι που πια δεν με βόλευε, πάντα τα άφηνα όλα αυτά για να μετακομίσω σε κάτι καινούριο ,πιο φωτεινό,πιο ευρύχωρο που να χωρά τα όνειρά μου ,τους εφιάλτες μου,τη χαρά μου ή τη θλίψη μου,το γέλιο ή τα δάκρυα μου ,πλήρωνα τους λογαριασμούς μου στο ακέραιο και έφευγα μακρυά.

Τελευταία έτσι πως τα έφερε η ζωή,όλα αναβάλλονται ,όλα πάνε αργά ,όλα φυτοζωούν και εμείς εκπαιδευτήκαμε και συνηθίσαμε να ζούμε στο περίμενε ,σε κάτι που έρχεται και ποτε δεν φτάνει και οτιδήποτε πέρα από το ξαφνικό είναι ψεύτικο ,είναι μια σύμβαση βαρετή γεμάτη φθορά που καταστρέφει ακόμα και τις καλύτερες υπομονές και σβήνει τις καλύτερες προθέσεις κι αναρωτιέμαι αν οι ωδίνες των ημερών είναι προάγγελοι για κάτι πολύ όμορφο που αναμένεται να γεννηθεί αύριο .Εύχομαι ετσι να γίνει.


"Αργοπεθαίνει 

όποιος δεν "αναποδογυρίζει το τραπέζι" όταν δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, 
όποιος δεν ρισκάρει τη σιγουριά του, για την αβεβαιότητα του να τρέξει πίσω απο ένα όνειρο
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του, έστω για μια φορά στη ζωή του, να ξεγλιστρήσει απ' τις πανσοφές συμβουλές"

                              


ΧΟΡΟΣ ΜΕ ΤΗ ΒΡΟΧΗ

   6a8ab0d09bec9b24cccb953ef36ec0eb.jpg

   Εκείνο το βράδυ έβρεχε δυνατά ,με το τουλούμι που λένε ,τέτοια βροχή είχε να ρίξει καιρό και η γη είχε αρχίσει να διψά απελπισμένα .Βροντές ακούγονταν συνεχώς και αστραπές αυλάκωναν τον ουρανό και έλεγες πως δεν θα σταματήσει ποτέ αυτή η βροχή που ήρθε σαν βάλσαμο να ποτίσει ότι δίψασε το κάμα του καλοκαιριού.Το επόμενο πρωί τα βρήκε όλα βρεγμένα και νοτερά και μια ευχάριστη μυρωδιά βρεγμένου χόρτου απλώνονταν τριγύρω που έκανε τη διάθεση μου ακόμα πιο περίεργη .

   Όπως κάθε μέρα ετοιμάστηκα για τη δουλειά ,στο δρόμο  κίνηση ,τα γνωστά του περιφερειακού, με όλους να βιάζονται να προλάβουν να φτάσουν στη δουλειά τους .Η μέρα κύλησε χωρίς ενδιαφέρον ,με τη ρουτίνα να μ έχει κουράσει νωρίς και να με οδηγεί να κοιτάζω απελπισμένα το ρολόι κάθε τρεις και λίγο .Κάποτε έφτασε η στιγμή να σχολάσω, μα η προοπτική να γυρίσω σπίτι μου έριξε τη διάθεση στα τάρταρα.Οπως γυρνούσα το κλειδί στη μίζα να βάλω μπρος να φύγω το μάτι μου έπεσε σε μια σακούλα που είχα πάρει μαζί πριν μέρες και την είχα ξεχάσει εκεί.Ήταν ένα ζευγάρι παλιά παπούτσια για επιδιόρθωση .Χωρίς δεύτερη σκέψη αποφάσισα  να παω κατευθείαν στο εμπορικό κέντρο να τα αφήσω στον τσαγκάρη και όσο θα περίμενα να τα φτιάξει θα είχα την ευκαιρία να πιω με την ησυχία μου ένα καφέ να χαλαρώσω .Έτσι και έκανα .Άφησα τα παπούτσια και περπάτησα για λίγο στα καταστήματα .

  Αφού ολοκλήρωσα τη βόλτα μου ρίχνοντας μια φευγαλέα ματιά στις βιτρίνες ,επέλεξα μια  ήσυχη γωνιά σε ένα  καφέ .Σε λίγο ήρθε η σερβιτόρα,μια γλυκύτατη νεαρά δεσποινίδα με ένα τεράστιο υπέροχο  χαμόγελο πλαισιωμένο από δυο πανέμορφα λακκάκια .

- τι θα πάρετε ? με ρώτησε ευγενικά 

  Μόλις απομακρύνθηκε από κοντά μου έστρεψα το βλέμμα μου στο βάθος του καταστήματος .Στο μπαρ εκεί που ετοιμάζονταν οι καφέδες στεκόταν ένας νεαρός με εξίσου ευγενικό παρουσιαστικό όπως της νεαρής σερβιτόρας .Ήρεμα χαρακτηριστικά με δυο απαλές ρυτίδες που μόλις αχνοφαίνονταν ,αυλάκωναν το μέτωπο του και ένα περιποιημένο μούσι του έδινε ξεχωριστή αντρική ομορφιά .Η νεαρή φεύγοντας απ το τραπέζι μου πήγε την παραγγελία κατευθείαν στον νεαρό και εκείνος φάνηκε να αντιδρά ευχάριστα μόλις εκείνη τον πλησίασε .Όση ώρα επικοινωνούσαν αυτοί οι δυο δεν μπορούσα να ξεκολλήσω το βλέμμα μου από πάνω τους .Τα δυο αυτά παιδιά φαινόταν από μακρυά ότι ήταν ερωτευμένα .Όταν εκείνη εξυπηρετούσε κάποιον πελάτη εκείνος είχε στραμμένο το βλέμμα του επάνω της και την κοιτούσε μελαγχολικά και όταν εκείνη επέστρεφε κοντά του εκείνος έστρεφε το βλέμμα του αλλού δήθεν αδιάφορα ,το ίδιο έκανε κι εκείνη .

  Ο δυνατός καφές αντί να με ξυπνήσει με έκανε να χαλαρώσω ακόμα περισσότερο ,τόσο πολύ που άρχισα να ταξιδεύω νοερά .Πέρασε έτσι αρκετή ώρα ,ούτε ξέρω πόση και όσο εγώ ονειροπολούσα η σερβιτόρα ήταν κοντά στο παλικάρι του μπαρ και συζητούσαν ευτυχισμένα .Αυτό τουλάχιστον έδειχνε το χαμόγελο και των δυο και όχι μόνο ,ήταν κι ένας μικρός φτερωτός έρωτας που πετούσε τριγύρω και ανάμεσα τους ζωηρά, κάνοντας  βουτιές και σκορπώντας στον αέρα μικρά ιριδίζοντα αστεράκια που τους έκανε ακόμα πιο όμορφους και λαμπερούς .Φεύγοντας τους έστειλα νοερά μια ευχή γιά να έχουν καλή τύχη και περπάτησα αργά έξω στη βροχή πλατσουρίζοντας στα νερά όπως  κάναμε όταν είμαστε παιδιά ανασαίνοντας λαίμαργα όλη εκέινη τη δροσερή μυρωδιά της βροχής που σε κάνει να μη τη φοβάσαι και να θέλεις να χορέψεις μαζί της.

( την εγγραφή αυτή την αφιερώνω στην επέτειο συμπλήρωσης 1 χρόνου της παρουσίας μου εδώ για να ευχαριστήσω όλους όσους με τίμησαν με τη φιλία και τα σχόλια τους ,είχα καλές και ευχάριστες στιγμές,ομολογουμένως και κάποιες άτυχες  ,αλλά αυτά συμβαίνουν...εύχομαι σε όλους καλή συνέχεια )




ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ

    99b486e667013d48ce3c4892ab6ceade-d5vb7f3.jpg

   Aπογευματινή ώρα σε κατάστημα τροφίμων ,μου τραβάει την προσοχή  μια γυναίκα αρκετά περίεργα ντυμένη που μιλάει πολύ δυνατά .Η πρώτη εντύπωση μου είναι ότι μιλάει στο κινητό της .Κοιτάζοντας πιο προσεκτικά διαπιστώνω ότι δεν υπάρχει κινητό ,ο συνομιλητής της είναι αόρατος ,τα λόγια της είναι ακατάληπτα, βρωμολοχεί χειρονομώντας ,βρίσκεται σε σύγχιση και είναι ολοφάνερο ότι είναι λήπτης ψυχικής υγείας.Κάποιοι πελάτες κοιτάζουν περίεργα και απομακρύνονται και κάποιοι άλλοι ξεσπάνε σε γέλια και σχολιάζουν αρνητικά .Ο σεκιούριτι αντί να καλέσει σε βοήθεια το ΕΚΑΒ ή το 100 όπως είθισται σε τέτοιες περιπτώσεις απομακρύνεται και αυτός σαστισμένος .Λυπάμαι βαθύτατα και αναρωτιέμαι αν το περιστατικό δεν ήταν ψυχιατρικής φύσης αλλά αν ήταν ας πούμε ένα καρδιακό επεισόδιο ,αν θα έσπευδαν να βοηθήσουν οι άπαντες γιατί έτσι μας έχουν διαπαιδαγωγήσει , ενώ είμαστε πάρα πολύ μακρυά από το να είμαστε σοβαροί ,ενημερωμένοι και υπεύθυνοι πολίτες και να απέχουμε από διαχωρισμούς και ρατσιστικές αντιδράσεις απέναντι σε όλους τους συνανθρώπους ανεξαιρέτως και σε κάθε περίσταση.Αυτό το περιστατικό με έκανε να σκεφτώ πως  δεν απέχουμε πολύ από τα χρόνια εκείνα όπου ένας τέτοιος ασθενής βαφτίζονταν "ο τρελός του χωριού " και υπέφερε από τα πειράγματα και τους εμπαιγμούς των συγχωριανών του που έβγαζαν όλη την κακία και τα κόμπλεξ τους στο πρόσωπο του .Aλλά την μεγαλύτερη ευθύνη την έφεραν τα οικεία πρόσωπα τα οποία  ποτέ δεν οδηγούσαν τον άνθρωπο τους σε θεραπεία ,αφήνοντας τον στο έλεος της ασθένειας αλλά και των κακεντρεχών συγχωριανών . 

    Η κυρία αυτή της ιστορίας μου ,αργά ή γρήγορα θα λάβει ιατρική φροντίδα και θα επανέλθει στη φυσιολογική της ζωή θεραπευμένη ,υπάρχουν όμως πολλοί συμπολίτες μας ανάμεσα μας οι οποίοι μιλάνε για ανθρωπιά, για φιλότιμο και για όλα εκείνα τα όμορφα και ωραία χωρίς να έχουν ιδέα τι σημαίνουν αυτά στην πράξη και στην ουσία δεν έχουν καμιά ελπίδα να μάθουν ποτέ διότι θεωρούνται "υγιείς".....οι ίδιοι αυτοί νοσούν χωρίς να το ξέρουν από έλλειψη ενσυναίσθησης ,βαρύτατο σύμπτωμα κατά την ψυχιατρική ,αρχή για εκδήλωση νευρώσεων αλλά και πολλών άλλων αγκυλώσεων σε ένα άρρωστο Εγώ .Πολλά τέτοια άρρωστα Εγώ δίνουν τη σημερινή εικόνα της κοινωνίας μας. Ας προβληματιστούμε για τα κενά παιδείας μας και κατά πόσο πίσω είμαστε σε παρόμοια θέματα  για κάποια από τα οποία είμαστε υπεύθυνοι και ελλειματικοί εμείς οι ίδιοι ..


ΑΚΟΜΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

13439233_10205138878510694_6818497812143348814_n.jpg

"Οι ποιητές κατοικούν έξω απ΄το φόβο. Κι όπως ο ήλιος φωτίζει απ΄ ευθείας κι εκείνοι: μιλούν απ΄ ευθείας" ,διαβάζω από το "Το έργο των ποιητών" του Ν. Βρεττάκου     

Ώρα 4.00 μμ ,ώρα επισκεπτηρίου ,για άλλη μια μέρα βρίσκομαι εκεί όπως κάνω κάθε μέρα εδώ και μερικές εβδομάδες .Περιμένοντας στο σαλόνι εξετάζω το χώρο σαν να είναι η πρώτη φορά ,σαν να το αρνούμαι ενδόμυχα.Βουλιάζω στους δερμάτινους γαλάζιους καναπέδες που ακόμα μοιάζουν καινούργιοι και δεν έχουν φθαρεί από τον χρόνο  .Όλα γαλάζια ,οι τοίχοι ,τα έπιπλα, το γυαλιστερό πεντακάθαρο πάτωμα και έξω απ τα μεγάλα παράθυρα ακόμα και ο ουρανός είναι γαλάζιος  ,σίγουρα και η θάλασσα .Στις γωνίες μεγάλες γλάστρες με φυτά κοσμούν το χώρο .Πάλι καλά σκέφτομαι, οι άνθρωποι έχουν ακόμα κέφι και όρεξη μέσα στην κρίση που αγγιξε και την δημόσια υγεία να φροντίζουν για το ωραίο .Παίζoντας με το κινητό μου αμήχανα συνειδητοποιώ ότι υπάρχει free WIFI ,μεγάλη πρόοδος για δημόσιο νοσοκομείο ,εντυπωσιάζομαι και σκέφτομαι πόσο εύκολη είναι η επικοινωνία ,την βρίσκεις παντού αλλά η μοναξιά των ανθρώπων έχει απλωθεί μεταξύ τους σαν μεταδοτική ασθένεια για την οποία κανείς δεν φροντίζει να βρει το φάρμακο και αντιθέτως όλοι επιδιώκουν να μολυνθούν.Η ζωή μας αλλάζει ,ακούω συνέχεια.Η ζωή είναι πάντα η ίδια ,λίγο πολύ ξέρουμε τι θα μας φέρει ,οι άνθρωποι αλλάζουν ανάλογα με τις διαθέσεις τους ή από φόβο .Το ξέρω καλά αυτό ο έργο .

Μια κυρία αποκαμωμένη έχει γείρει σε έναν από τους καναπέδες να ξεκουραστεί .Μάλλον θα είναι από την επαρχία και είναι συνοδός κάποιου ασθενή .Στο βάθος είναι η γραμματεία ,2 νοσηλευτές κάθονται εκεί και απαντούν στα τηλέφωνα .Υπάρχει ησυχία ,τίποτα δεν ακούγεται και όλοι μιλάνε χαμηλόφωνα.Με πλησιάζει ένα παιδί 20-25 χρονών χαμογελώντας .Καταλαβαίνω πως δεν είναι καλά  .Η κυρία του διπλανού καναπέ ξυπνάει .Είναι ο Σαμιρ μου λέει .Είναι παιδί απ τη Συρία και έχει αυτισμό ,η μάνα του τον παράτησε και έφυγε σε άλλη χώρα και τώρα είναι μόνος και τον έφεραν εδώ .Κάνω προσπάθεια να του μιλήσω στα αγγλικά μήπως και ανταποκριθεί ,αλλά επαναλαμβάνει συνεχώς την ίδια πρόταση στα Ελληνικά "Σαμιρ είναι καλό παιδί "και με κοιτάζει επίμονα στα μάτια .Κάτι θέλει να μου πει ,προσπαθώ κιεγω να καταλάβω αλλά μάταια .Σε λίγο κάνει απότομη στροφή και φεύγει με μεγάλα βήματα,απομακρύνεται απογοητευμένος με μια θλίψη στα μάτια .Έχω ακούσει πως είναι δύσκολο να επικοινωνήσουν αυτά τα άτομα και σίγουρα το παιδί αυτό έχει και ένα επιπλέον λόγο να έχει επιδεινωθεί η κατάσταση του λόγω της εγκατάλειψης που βιώνει.Ρωτάω τους νοσηλευτές αν χρειάζεται κάτι .Ρούχα μου απαντούν ,ρούχα ,κάλτσες και εσώρουχα ,ίσως και παπούτσια .Μια κοπέλα νοσηλευόμενη μου λέει πως τον βοηθά ,μ έχει σαν μαμά του ,προσθέτει.

 "Η ζωή είναι αγρίως απίθανη "μας λέει η Μαργαρίτα Καραπάνου στον τίτλο του βιβλίου της ,μια αυτοβιογραφία - ημερολόγιο που κρατούσε από τα παιδικά της χρόνια .Θα έλεγα πως η ζωή είναι πιθανόν να γίνει αγρίως άδικη και σκληρή μόνο για μερικούς  και γίνεται υποφερτή όταν μπορείς να κατοικείς έξω απ το φόβο και   να την ζεις με θάρρος όσο σου επιτρέπεται να υπάρχεις.Και ακόμα καλύτερη από υποφερτή όταν οι εικόνες γίνονται όχι απλά ακινητοποιημένα συναισθήματα ,αλλά σκέψεις  που θα γίνουν πράξεις για να ανακουφίσουν έστω και προσωρινά εκείνον που το χρειάζεται τη δεδομένη στιγμή .

Η ώρα περνάει και το επισκεπτήριο τελειώνει ,βγαίνοντας αντικρύζω ένα ωραίο και δυνατό απογευματινό ήλιο ,είναι ο ίδιος όπως  χτες και προχθές ,όπως θα είναι και αύριο ,ωραίος και φωτεινός και είναι ακόμα  καλοκαίρι.


Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΣΕΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (ημερολόγιο)

4639.jpg


       Εκείνο το καλοκαίρι ήμουν υποψήφια για τις εξετάσεις εισαγωγής στα ΑΕΙ και διάβαζα εντατικά. Συνήθως μελετούσα το βράδυ που είχε περισσότερη ησυχία και δροσιά, οι απανωτές όμως προσεισμικές δονήσεις, αρκετά μεγάλου μεγέθους, μαζί με τις προειδοποιήσεις της ομάδας Παπαζάχου όλο το προηγούμενο διάστημα, μου είχαν κάνει τα νεύρα σχοινιά. Το βράδυ που ξέσπασε ο μεγάλος σεισμός στις 20/6/1978, ώρα 23:03 έγινε κάτι το ανεπανάληπτο.Είδα τους τοίχους του δωματίου μου να καμπυλώνουν και να σχίζονται μπροστά στα μάτια μου με εκκωφαντικό θόρυβο και ανατριχιαστική βουή. Μάταια προσπαθούσα να στηρίξω τη βιβλιοθήκη μου και να στηριχθώ και η ίδια για να μη σωριαστώ στο πάτωμα απ' το σείσιμο του Εγκέλαδου. 
      Εκείνην την ώρα πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη πως ζούσα τις τελευταίες στιγμές της ζωής μου. Κοίταξα τους γονείς μου για τελευταία φορά και περίμενα αποσβολωμένη χωρίς να μπορώ να σκεφτώ τρόπο διαφυγής. Η μητέρα μου πιο ψύχραιμη μ' άρπαξε απ' το χέρι, άνοιξε την πόρτα του σπιτιού και μ' έσπρωξε προς τα έξω, την ακολούθησα τρέχοντας, ενώ σε δευτερόλεπτα μας ακολούθησε και ο πατέρας μου, αφού πρώτα επιχείρησε μάταια να ασφαλίσει την πόρτα του σπιτιού που απ' την ισχυρή δόνηση είχε πέσει από τη θέση της. Κατεβήκαμε όλη η οικογένεια από τις σκάλες της πολυκατοικίας κακήν κακώς, ενώ η γη συνέχιζε να τρέμει ασταμάτητα κάτω από τα πόδια μας. Οι επόμενες μέρες ήταν δραματικές, ειδικά όταν μάθαμε για την κατάρρευση της πολυκατοικίας στο κέντρο της πόλης και τον αριθμό των θυμάτων. Φήμες άρχισαν να κυκλοφορούν από στόμα σε στόμα για τα αίτια της κατάρρευσης της. Ήταν η επέμβαση στον φέροντα οργανισμό της οικοδομής, από έναν ιδιοκτήτη καταστήματος, που λειτουργούσε στο ισόγειο της πολυκατοικίας. Ό, τι κι αν έφταιγε το θλιβερό γεγονός ήταν μη αναστρέψιμο, 49 νεκροί καταπλακωμένοι στα συντρίμμια της μοιραίας πολυκατοικίας. Εξαιτίας αυτής της δραματικής εξέλιξης που είχε μαθευτεί σε όλη την πόλη, η ψυχολογία των πολιτών είχε καταβαραθρωθεί ενώ μια γυναίκα, γειτόνισσα στον απέναντι δρόμο, δεν άντεξε και έχασε τα λογικά της  πετώντας τις γλάστρες απ' το μπαλκόνι της. Ευτυχώς που δεν επιχείρησε να πέσει και η ίδια. 

     Τις αμέσως επόμενες ημέρες συνεχίζονταν οι μετασεισμοί που μας έκαναν να τρέμουμε στην ιδέα να ξαναγίνει ένας ισοδύναμος σε διάρκεια και σε μέγεθος σεισμός, γεγονός που θα σήμανε και την κατάρρευση των ήδη επιβαρυμένων οικοδομημάτων με τα 6.2 Ρίχτερ. Μείναμε άπραγοι για αρκετό διάστημα  σε σκηνή και η καθημερινότητα μετατράπηκε σε μαρτύριο. Όλα είχαν παγώσει, οι υπηρεσίες και τα καταστήματα παρέμειναν κλειστά, και μόνο ο στρατός είχε αναλάβει να δίνει στον κόσμο τα απαραίτητα. Οι γονείς μου αποφάσισαν τότε να με στείλουν σε συγγενείς μας σε άλλο νομό να ηρεμήσω, αλλά η σκέψη μου έμεινε πίσω στις φριχτές εικόνες και στη μυρωδιά θανάτου των νεκρών της πολυκατοικίας του Ιπποδρομίου. 
     Δεν τα κατάφερα στις εξετάσεις εκείνο το καλοκαίρι και από τότε έπαθα κάτι σαν σεισμοφοβία που την ξεπέρασα μετά από πολλά χρόνια όταν βρέθηκα στην Κεφαλονιά όπου έζησα για ένα μικρό χρονικό διάστημα λόγω εργασίας. Εκεί οι σεισμοί είναι συχνότατοι. Κάθε μέρα σχεδόν η γη τρέμει και ο κόσμος τους αντιμετωπίζει με μεγάλη ψυχραιμία, σχεδόν ως ένα καθημερινό φυσικό φαινόμενο όπως είναι η βροχή. Βέβαια παίζει ρόλο και το γεγονός ότι φτιάχνουν γερά σπίτια με ένα αντισεισμικό κανονισμό αρκετά αυστηρό. Η σιγουριά που παρέχουν οι κατοικίες κάνουν την παραμονή εκεί ασφαλή χωρίς φόβο, κάτι που έχει ανάγκη όλη η Ελλάδα σαν την πλέον πιο σεισμογενή περιοχή της Ευρώπης. 

     Πέρασαν 37 χρόνια από το μεγάλο σεισμό της Θεσσαλονίκης και κάθε χρόνο τέτοια μέρα, που είναι η επέτειος, ξυπνούν μνήμες που ξεθωριάζουν σιγά σιγά. Ευτυχώς μπορούμε σήμερα να είμαστε πιο αισιόδοξοι γιατί εκείνος ο σεισμός σηματοδότησε μια νέα αρχή για το πως μπορεί η πολιτεία να οργανωθεί προκειμένου να αντιμετωπίσει ένα τέτοιο έκτακτο γεγονός. Έχουμε πλέον τη γνώση και την εμπειρία για το πως μπορεί κανείς να προετοιμαστεί τόσο ψυχολογικά όσο και πρακτικά ώστε να είναι πανέτοιμος χωρίς φόβο και προκατάληψη για να βοηθήσει τον εαυτό του και τους άλλους έγκαιρα και αποτελεσματικά.

( http://enfo.gr/ar4639  Ολυμπία Βράκα Βλαχοπούλου, 22/06/2015)


ΑΓΑΠΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΠΟΝΟ

    rosethorn.jpg

             Υπάρχουν δύο ειδών πόνοι που ταλαιπωρούν τον άνθρωπο ο σωματικός και ο ψυχικός .Ο πόνος σύμφωνα με τους επιστήμονες είναι ένα προειδοποιητικό σημάδι ότι κάτι άσχημο συμβαίνει στον οργανισμό του ανθρώπου που πρέπει να αντιμετωπίσει.Ο σωματικός πόνος αμέσως γίνεται αντιληπτός από την μικρή η μεγάλη ένταση που μπορεί να έχει και εύκολα γιατρεύεται ,ενώ αντίθετα στον ψυχικό δύσκολα αναγνωρίζεται η πηγή του και ως εκ τούτου δύσκολα θεραπεύεται.Επιπλέον ο ψυχικός πόνος όταν είναι μεγάλος και αβάστακτος είναι δυνατόν να επισκιάσει οποιονδήποτε σωματική ενόχληση συνυπάρχει.

         Σιγά σιγά ο άνθρωπος που έχει την ατυχία να ζει μέσα στους πόνους οποιασδήποτε μορφής συμφιλιώνεται μαζί τους .Γίνεται ο φίλος τους, η παρέα τους, το αδέρφι  που δύσκολα αποχωρίζεται και τον συντροφεύει σε όλο του το βίο και αποκτά καλή σχέση μαζί του .Πάει πακέτο παρόλο που τον πρώτο καιρό που έρχονται στη ζωή του είναι μέσα στη γκρίνια .Αργά όμως και σταθερά μαθαίνει  να τους αντέχει σε σημείο που πια να γίνονται το  ένα .Πολύ δε περισσότερο όταν αντιλαμβάνεται πως αιτία του σωματικού πόνου είναι  ο αβάσταχτος ψυχικός που προϋπήρξε και στην προσπάθεια  να τον αντιμετωπίσει  υποβάλει  το σώμα του σε σκληρές δοκιμασίες προκειμένου να θεραπεύσει τον πόνο της ψυχής ,σε δουλειές ατέλειωτες  ,όπου δεν δέχεται  πεισματικά  καμία βοήθεια με άλλα λόγια  η  μοναξιά του πόνου της ψυχής ψάχνει  να βρει  αλλόκοτη συντροφιά  σε ενασχολήσεις που τον κουράζουν. Και όταν έρχονται οι σωματικοί πόνοι δεν τους  αλλάζει  με τίποτα ,μόνος του, αυτός  και ο πόνος του που τον έχει αγαπήσει τόσο πολύ που δεν θέλει  πια να α ποχωριστούν....

         Τον καλοδέχεται και μαθαίνει να  ζει μαζί του ,χωρίς στεναχώρια και χωρίς να βαρυγκωμεί.Το μόνο ίσως που τον πειράζει ,είναι πως δεν μπορεί πια να πραγματοποιήσει  στόχους που είχε βάλει παλιά .Το δέχεται κι αυτό και  ελπίζει πως θα βρει κάτι καλύτερο να κάνει.Δεχεται στην περίπτωση του ψυχικού πόνου πως η ψυχή έχει αισθήσεις και είναι η πρώτη που υποβάλλεται σε δοκιμασίες απο ευαισθησία .Επιπλέον μαθαίνει πως ο άνθρωπος καλόν είναι να είναι  μεν αυτάρκης ,αλλά εξίσου καλό είναι να γνωρίζει τα όρια του εαυτού του και τις δυνάμεις του ,γιαυτό και επιτέλους δέχεται βοήθεια όταν την χρειάζεται , ενώ στο παρελθόν απέρριπτε μετά βδελυγμίας οτιδήποτε τον ξεκουράζει ψυχικά και σωματικά . Μαθαίνει επίσης να βοηθά άλλους ανθρώπους  και να παίρνει ευχαρίστηση από αυτό,έτσι αναπαύει  και την ψυχή μου .Και με αυτούς τους δύο τρόπους μπορώ να πω  ότι εν μέρει θεραπεύεται .


TO MHNYMA TOY XΡΟΝΟΥ

13407224_10204994808789041_1152295220437732187_n.jpg

  Άλλη μια μέρα στο γραφείο με βρίσκει μπροστά στη οθόνη να προσπαθώ να τακτοποιήσω και να συμμαζέψω αρχεία και εγγραφές .Τα μάτια πονάνε από τη συνεχή προσπάθεια και αναγκάζομαι να σταματήσω για  να τα ξεκουράσω με  μια βιαστική ματιά έξω από τη μπαλκονόπορτα του γραφείου , αφήνοντας  το βλέμμα να περιπλανηθεί στο κοντινό δασύλλιο .Τα χελιδόνια πετάνε ως συνήθως κάνοντας βουτιές κι εγώ τα ακολουθώ σ αυτό τους το χαρούμενο πέταγμα με την ψευδαίσθηση ότι πετάω  μαζί τους .Μπορεί να κάνω κάθε μέρα μια μεγάλη απόσταση για να φθάσω μέχρις  εκεί ,αλλά η ομορφιά του τοπίου με αποζημιώνει.Είναι ωραία να δουλεύεις μέσα στη φύση και ακόμα περισσότερο να έχεις χρόνο να την απολαμβάνεις .Όμως σπάνια συμβαίνει αυτό .Τον πρώτο καιρό είχα την περιέργεια να ανακαλύψω το χωριό και να κάνω μικρές περιηγήσεις ,τώρα πια τα συνήθισα όλα και δεν υπάρχει κάτι καινούριο να δω , ,μονάχα  τα σύννεφα και ο ήλιος που παίζει μαζί τους κρυφτό και μου δίνει  κάθε μέρα άλλη εικόνα .Από μακρυά ακούγονται συνήθως οι ήχοι από τους στάβλους και το μουγκρητό της μηχανής κάποιου βυτιοφόρου που ανεβαίνει την ανηφόρα κουβαλώντας το γάλα συνήθως νωρίς το πρωί .Έπειτα επικρατεί βαθειά ησυχία και τίποτα που να διακόπτει αυτήν την ηρεμία .

- Τέλειωσα ,θα τα πούμε την άλλη βδομάδα ,καλό Σαββατοκύριακο 

ακούω τη Δήμητρα να μου μιλάει 

-Καλό Σαββατοκύριακο  ,της απαντώ ,καλά να περάσεις 

κοντοστέκεται ,κάτι θέλει να μου πει αλλά διστάζει 

-Θες κάτι  Δήμητρα ?

-Ναι ,ήθελα να σου ζητήσω ,αν έχεις να μου δανείσεις ένα βιβλίο για το καλοκαίρι 

-Τι βιβλίο θα ήθελες να διαβάσεις ? έχω καιρό να ασχοληθώ και ομολογώ έχω ξεχάσει πια τι υπάρχει εκεί .

-Κάτι ανάλαφρο για τις διακοπές μου ,να διαβάζεται εύκολα και να έχει ενδιαφέρον ,μια ιστορία αγάπης ας πούμε .

Σκέφτομαι χαμογελαστά .

Άραγε  έχω κάτι τέτοιο στη βιβλιοθήκη ?

Θυμάμαι μερικούς τίτλους και συγγραφείς ,ειδικότερα αυτά που έχω διαβάσει τελευταία ,ιστορικά ,κοινωνικά ,πολιτικά ,θέματα ψυχολογίας ,αλλά ερωτικά με ιστορίες αγάπης δεν θυμάμαι να έχω .Το σχετικό τελευταίο που είχα διαβάσει ήταν μιας τουρκαλας συγγραφέως το "Ούτε έρωτας υπάρχει " μάλλον αυτοβιογραφία και ήταν θυμάμαι και σε σειρά 2-3 βιβλίων που έμοιαζαν αυτοτελή .Η συγγραφέας διηγείται τη προσωπική της ιστορία και τις δυσκολίες που αντιμετώπισε σαν παιδί ,σαν έφηβη και σαν ενήλικας πλέον τοσο στην προσωπική όσο και στην επαγγελματική της καριέρα μέσα στην πολύ αυστηρή ανδροκρατούμενη κοινωνία της γειτονικής μας χώρας.

Αυτό θα της παω ,σκέφτομαι θα της αρέσει ,μα αν το βρω βέβαια .

Το απόγευμα σκαρφαλωμένη  επί ώρα στη βιβλιοθήκη του σπιτιού μου ,ψάχνω στα ράφια να βρω τι υπάρχει εκεί .

Όλα μου φαίνονται σαν ξένα ,σαν να μην τα έχω αγγίξει ποτε .Ευτυχώς οι μεγάλες τζαμένιες πόρτες δεν επιτρέπουν στη σκόνη να εισχωρήσει και να τα καταστρέψει ,έτσι τα περισσότερα διατηρούνται σε καλή κατάσταση ,εκτός από τα πολύ παλιά που θέλοντας και μη έχουν κιτρινίσει από τον χρόνο.

Ψάχνω αρκετή ώρα αλλά δεν βρίσκω αυτό που αναζητώ .Ίσως είναι αλλού ,ίσως και να έχει χαθεί δανεισμένο σε κάποια φίλη που "ξέχασε " να μου το επιστρέψει .

Το χέρι μου τα αγγίζει ένα ένα και τα χαϊδεύει σαν να είναι  ζωντανά λες και είναι παιδιά μου ,κομμάτι του εαυτού μου ,της ίδιας μου της ζωής .

Παίρνω στο χέρι τυχαία ένα από αυτά ,δεν ξέρω τι είναι ,δεν το θυμάμαι καν .

Διαβάζω τον τίτλο 

"Φτερό από μετάξι " Πασχαλιά Τραυλού ,Εκδόσεις Ψυχογιός

Ανοίγω το εξώφυλλο και βρίσκω μια αφιέρωση 

"Στο νέο σου ταξίδι μη ξεχνάς πως έχεις συνοδοιπόρους εμάς ,την αισιοδοξία και τη ελπίδα "

Με αγάπη Άννα Π. - Μαρία Α.

Αναριγώ ,δεν το θυμόμουν καν 

πως είναι δυνατόν να έχει σβήσει μια τέτοια ανάμνηση ?

Θεέ μου τι μου συμβαίνει ? γιατί ?

Ένα δάκρυ πάει να κυλίσει ,να είναι για μένα ? για  όλα όσα έχουν συμβεί τα τελευταία αυτά  χρόνια ? να είναι για τη Μαρία που δεν ζει πια ? Πέρασαν κιόλα 3 χρόνια που έφυγε από κοντά μας .

Ήταν σαν χθες που με αποχαιρετούσαν  σε μια καφετέρια της πόλης μας ,όταν ξεκινούσα την πιο μεγάλη περιπέτεια της ζωής μου ,να ζήσω και να εργαστώ μακρυά από τον τόπο μου.Μαζί μ αυτό το βιβλίο μου είχαν χαρίσει και ένα ημερολόγιο ,να το γεμίσω μου είπαν με τις όμορφες στιγμές μου εκεί.

Όμορφες ήταν, μέχρι που ένοιωσα πως ξαφνικά η ζωή μου κόπηκε σε δυο κομμάτια το πριν και το μετά......και να που τώρα η συγκυρία με το βιβλίο μου λέει μυστικά πως τίποτα δεν κόβετε και όλα είναι μια συνέχεια και μια ροή μέσα στο χρόνο .Μόνο η μνήμη μας παίζει παιχνίδια και μας κάνει να ξεχνάμε μόνο και μόνο για να μας δοκιμάζει και να μας κάνει να πονάμε λιγότερο για ότι αφήνουμε πίσω και για ότι δύσκολο έρχεται στην πορεία .Τώρα γνωρίζω πως  τίποτα δεν γίνεται τυχαία και όλα μας μιλάνε ακόμα και τα άψυχα όταν  μέσα σ αυτά κάποιος έχει βάλει κάτι λίγο απ την ψυχή του.Εμαθα επίσης πως ο χρόνος που μας έχει δοθεί είναι ειναι πολύ περισσότερο περιορισμένος απ ότι πιστεύουμε  και πολυ ακριβός για να τον σπαταλάμε ανόητα .

Ναι αυτό θα της παω ,σκέφτομαι θα το χαρεί κι εγω ακόμα περισσότερο γιατί  έγινε αιτία να πάρω το μήνυμα του χρόνου.

13423756_10204997990668586_3350164096779165653_n.jpg




ΓΙΑ ΤΟΝ ΒΑΓΓΕΛΗ

        dasaklos21.jpg

      Πριν αρκετά χρονιά ,έτυχε να ψωνίζω από ένα ιχθυοπωλείο και καθώς ήμουν καινούρια πελάτισσα συζητώντας με τον ιχθυοπώλη έφτασε η κουβέντα στο επίθετο μου κλπ .Αφού του συστήθηκα με ρώτησε αν είχα σχέση με κάποιο δάσκαλο με το ίδιο επίθετο που γνώριζε .Του είπα ότι ήταν ο πεθερός μου .Ο άνθρωπος μόλις το άκουσε πέταξε κυριολεκτικά απ τη χαρά του  και μου είπε πως τον είχε δάσκαλο στο σχολείο του χωριού που φοιτούσε όταν ήταν παιδί.Είχα ακούσει από τον σύζυγο πως ήταν αυστηρός σαν πατέρας αλλά και πολύ περισσότερο σαν δάσκαλος και ενέπνεε σεβασμό στους  μαθητές του ενώ παράλληλα ήταν ο φόβος ο τρόμος του σχολείου .Όμως πρώτη φορά είχα την ευκαιρία να μάθω από κάποιο τρίτο πρόσωπο και μάλιστα από ένα μαθητή του σχετικές πληροφορίες ,έτσι τον άκουσα με ενδιαφέρον να μου διηγείται τις εμπειρίες του από το δάσκαλο του, που κάθε άλλο παρά αρνητικές μου ακούγονταν .Σε κάποια στιγμή κούνησε το κεφάλι του με συγκίνηση και  είπε :  "αχ δάσκαλε ! αν δεν ήσουν εσύ δεν θα γινόμουν ποτέ άνθρωπος ! "

       Κάποια άλλη φορά σε μια συγκέντρωση ,μας πλησίασε μια καλοβαλμένη κυρία και μας συστήθηκε που έτυχε  κι αυτή να έχει δάσκαλο τον πεθερό μου .Είδα την ίδια συγκίνηση ,τις ίδιες αντιδράσεις ,την ίδια αγάπη στο πρόσωπο του δασκάλου που ήταν και αυτός παρών και εισέπραξε την τιμή και την αναγνώριση της παλιάς του μαθήτριας.Από τα λεγόμενα της προέκυπτε  τι σημαίνει να είσαι  παιδαγωγός και όχι απλά δάσκαλος.Ο ένας έγινε ψαράς και η άλλη καθηγήτρια πανεπιστήμιου,όμως και οι δυο είχαν δεχθεί κάτι ανεκτίμητο από τον κοινό τους δάσκαλο: αρχές ,πειθαρχία ,τιμιότητα και σεβασμό στις αξίες .

      Με την ίδια συγκίνηση θυμάμαι κι εγώ μερικούς  δικούς μου δάσκαλους και καθηγητές οι οποίοι μας δίδασκαν πέρα από τα συνήθη μαθήματα και τρόπους σωστής κοινωνικής συμπεριφοράς .Επιπλέον  δεν άφηναν καμία παρεκτροπή να πέσει κάτω και εξαντλούσαν την αυστηρότητα τους με τιμωρίες προκειμένου να τηρηθεί η τάξη και οι κανόνες , όταν η απειθαρχία με τις πράξεις ορισμένων έφτανε στο απροχώρητο  και εμείς χωρίς δεύτερη κουβέντα σκύβαμε το κεφάλι από ντροπή ,τόσο απέναντι στους ίδιους ,όσο  στους γονείς μας και στους συμμαθητές μας .Toνίζω δε ότι σε περίπτωση που κάποιος από εμάς έπεφτε σε κάποιο παράπτωμα πέρα από την τιμωρία του σχολείου είχαμε να αντιμετωπίσουμε και την τιμωρία στο σπίτι από τους γονείς ,γιατί τότε σχολείο και γονείς ήταν ένα αδιάσπαστο κομμάτι της διαπαιδαγώγησης .Άσε που και οι ίδιοι οι συμμαθητές έβαζαν στην άκρη τον άτακτο ,τον ατημέλητο ,τον αμελή και τον κακότροπο μαθητή .

    Τα τελευταία χρόνια όλα  άλλαξαν άρδην ,όπου στην Ελληνική κοινωνία έκανε έφοδο μια άλλη υποκουλτούρα που στο όνομα  της ελευθερίας θυσίασε αρετές που διαπαιδαγώγησαν ολόκληρες γενιές .Αντί λοιπόν να γίνει προσαρμογή σε οτιδήποτε σήκωνε βελτιώσεις προς την σωστή κατεύθυνση - διότι τα παλιά χρόνια περιστατικά βαναυσότητας είχαμε και απο την μεριά των δασκάλων ,με αποτέλεσμα κάποιοι σήμερα της γενιάς μου να λενε ότι έφεραν για χρόνια ψυχολογικά τραύματα εξ αιτίας των δασκάλων τους - η νέα  βερσιόν της ψευτοελευθερίας μας πέρασε στον αντίποδα ,έγινε ασυδοσία  και ερχόμαστε τώρα και μιλάμε για bullying (νταηλίκι ) ,με τους καθηγητές να έχουν υποστεί ένα ιδιότυπο επαγγελματικό ευνουχισμό ώστε να μην μπορούν να αντιδράσουν και να θέσουν όρια στους μαθητές που παρεκτρέπονται.Αυτοί λοιπόν οι καθηγητές και οι δάσκαλοι δεν είναι παιδαγωγοί ,απαγορεύεται να είναι παιδαγωγοί,είναι όμηροι και εξαιρετικά φοβισμένοι μήπως και βρεθούν στη γωνία κατηγορούμενοι ότι φέρθηκαν υπερβολικά τιμωρώντας κάποιων δήθεν ευαίσθητων τα βλαστάρια ,οι οποίοι μπροστά σε περιστατικά βαναυσότητας όταν εκδηλώνονται και γίνουν γνωστά φαρισαίζοντες διαρρηγνύουν  τα ιμάτια τους και  ωρυόμενοι συμπάσχουν με τα θύματα ,μαζί δε μ αυτούς όλοι εκείνοι οι επιλεκτικά και  εκ των υστέρων ευαίσθητοι θρηνούν  και αυτοί .

(Η εγγραφή αυτή έγινε στις 15 Μαρτίου 2015 όταν έγινε γνωστός ο θάνατος  του Βαγγέλη και τα επεισόδια παρενόχλησης από συμφοιτητές του που προηγήθηκαν όταν  σπούδαζε στη Γαλακτοκομική σχολή των Ιωαννίνων και την δημοσιεύω εδώ με την ευκαιρία για τα νέα στοιχεία που δόθηκαν στην δημοσιότητα ).


ΕΞΑΡΤΗΣΕΙΣ

malena22.jpg

Η νύχτα ακόμα δεν έχει αποχωρήσει και έχω ήδη ξυπνήσει ,αξημέρωτα που λένε .Το βιολογικό μου ρολόι είναι ρυθμισμένο και οι ώρες μου είναι πολύ συγκεκριμένες .Μια σκεψη με τρυγυρνά : " Το πιο βαθυ σκοταδι ειναι πριν το ξημέρωμα  " αλλά εμένα το ίδιο μου φαινόταν και επι χρόνια  ούτε αισιόδοξη ήμουν, ούτε απαισιόδοξη και τώρα άρχισα τελευταία να  κλείνω προς το δεύτερο νομίζοντας πως δεν ξημερώνει καθόλου σχεδόν .

Δεμένη στις καθημερινές μου συνήθειες  φτιάχνω καφέ με την τσίμπλα στο μάτι και ανάβω τσιγάρο πριν τον σερβίρω στο φλιτζάνι ,ενώ παράλληλα σκέφτομαι ενοχικά πως κάτω με περιμένει ο διάδρομος που έχει πιάσει αράχνες έτσι παρατημένος  μήνες τώρα .Πρέπει να το κόψω λέω κάθε μέρα  και δεν βλέπω το λόγο γιατί συνεχίζω να το κάνω αυτό στον εαυτό μου και όμως αρνούμαι να συμορφωθώ στις παραινέσεις των γιατρών.

Το τελευταίο σπιρογραφημα έδειξε λειτουργία των πνευμόνων  120% .

-Κάνετε καταδύσεις ? με ρώτησε ο γιατρός .

-Ναι γιατρέ μου ,στην ανθρώπινη βλακεία ,μου ήρθε να του πω αλλά μια κυρία δεν εκφράζεται τοιουτοτρόπως πρωτίστως για τον εαυτό της και δευτερευόντως για τους άλλους  και το απέφυγα .

Και ήμουν φανατική θαμών των γυμναστηρίων ,1 ώρα εντατικό βάδισμα και μετά ίδρωμα μέχρι αηδίας χτίζοντας ένα γερό και καλλίγραμμο σώμα που αντέχει ακόμα.

Μέρες γαλήνης και ησυχίας που έφυγαν για πάντα.

Η ζωή λένε κάνει κύκλους ανα επταετία  και οι δικοί μου κύκλοι πάντα είχαν θεαματικά και αντιφατικά γυρίσματα τόσο όσο να τα αντέχω. 

Η  επταετία μου τελειώνει εφέτος ,δεν έχω άλλα περιθώρια αλλαγών ή τώρα ή ποτέ και αναζητώ μεταπολίτευση....

Φυσάω τον καπνό με μανία σαν να προσπαθώ να βγάλω από μέσα μου όλον τον επηρρεασμό απο όλη τη μαυρίλα,τα κατακάθια και την αλητεία του κόσμου και καταφέρνω το αντίθετο, να μαυρίζω τα πνευμόνια και να δηλητηριάζω τον οργανισμό μου.

Η εσωτερική μου φωνή ωρύεται.

-Κόφτο το ρημάδι ,πριν σε κόψει εκείνο .

Αντι απάντησης ανάβω και δεύτερο και τρίτο και για ξεκάρφωμα στίβω και 3 πορτοκάλια.

Αδυναμίες που δεν αντιμετωπίζονται ,

κάτι κάνω λάθος .

Δίνω παράταση,ψάχνοντας κίνητρο πέραν της υγείας ,

έτσι κι αλλιώς χεσμένους μας έχουν ,ανθρώπινες μονάδες ,εγγραφές και αριθμοί. 

Τρείς το λάδιτρείς το ξίδι κι έξι το λαδόξιδο

ή μήπως πέντε ?

Ο σώσον εαυτόν σωθήτω .

Θα το δω από αύριο ,

έχω καιρό,

ίσως το καλοκαίρι που έρχεται ,

ίσως ποτέ....



ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ... ΑΥΤΟ ΧΡΕΙΑΖΕΣΑΙ !

change-l.jpg

Πριν λίγους μήνες ένα  γεγονός που συνέβη στη πόλη μας τη Θεσσαλονίκη εκρίθη ως σοκαριστικο από τους ολίγους σκεπτόμενους ανθρώπους που απέμειναν σ αυτη την έρημη χώρα .Ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος που είναι μια εξέχουσα πνευματική  μορφή εκλήθη από Δημόσιο σχολείο της πόλης μας να μιλήσει στα παιδιά και όμως το Υπουργείο Παιδείας του απαγόρευσε την ομιλία αν και  ήταν προγραμματισμένη.

Δυστυχώς αυτά συμβαίνουν σήμερα στην πατρίδα μας ,κάποιοι προσπαθούν να φιμώσουν τις υγιείς φωνές και αποκλείουν από το βήμα πραγματικά επιφανείς προσωπικότητες που μπορούν να διαπαιδαγωγήσουν και να μορφώσουν τα παιδιά .Και  είναι σοκαριστικό ότι οι άνθρωποι έχουν γίνει πνευματικά τυφλοί και το τμήμα της εκπαίδευσης που είναι ο στιλοβάτης μιας χώρας,παρουσιάζεται να είναι παραμελημένο.Είναι επίσης πολύ απογοητευτικό που γίνονται προσπάθειες από επίσημα χείλη  για να σιωπούν άξιες φωνές  τη μόνη δύναμη που έχει η Ελλάδα η οποία έχει αφεθεί στην τύχη της για να κατακτηθεί  από εμφανείς και αφανείς εχθρούς.Είναι απογοητευτικο επίσης να δημιουργούνται πνευματικά κενά τα οποία στη συνέχεια  γεμιζουν  με καθε λογής σαβούρα που κυκλοφορεί δεξιά και αριστερά.

Για όσους είναι άθρησκοι ή άθεοι και τώρα θα χαμογελούν έχω να τους πω πως λίγη σημασία έχει πια αν ο παιδαγωγός φοράει ράσα ή όχι στα χάλια που έχουμε φτάσει .Μια πνευματική μορφή μπορεί να είναι αποδεκτή ακόμα κι αν προέρχεται από τους κόλπους της επίσημης εκκλησίας της Ελλάδος  αρκεί να είναι του πνευματικού μεγέθους του Μητροπολίτη Νικολάου.Η Ελλάδα βρίσκεται σε πολύ κρίσιμη κατάσταση και το μεγαλύτερο πρόβλημα προέρχεται από την έλλειψη παιδείας και αυτό είναι περισσότερο ανησυχητικό από την ίδια την οικονομική κρίση .Αυτό είναι και η απάντηση σε όποιους αναρωτιούνται γιατί σήμερα ο Έλληνας κάθεται και υπομένει δήθεν στωικά στα όσα συμβαίνουν στην πατρίδα του ,έλλειψη πνευματικότητας είναι η αιτία και χρειάζεται μια επανάσταση ,μια πνευματική επανάσταση που προϋποθέτει όμως πρώτα μια πνευματική αλλαγή και αφύπνιση .Πρέπει να είναι γίνει μια πνευματική εξέγερση και να υψωθεί η φωνή του λαού για την αντιμετώπιση αυτής της πολιτικής λαίλαπας που έχει ξεσπάσει στην Παιδεία  από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 και  επιστροφή του εκπαιδευτικού συστήματος στην ορθότητα .Οπου δε βλεπουμε τετοια περιστατικά χρειάζεται να δίνουμε τη δέουσα προσοχή και να μην τα αφήνουμε να περνάνε απαρατήρητα .Μόνο τότε εχουμε μια κάποια ελπίδα ότι θα υπάρχουμε και αύριο ,παρεκτός κι αν έχουμε αποφασίσει να αυτοκτονήσουμε ομαδικά !