ΑΚΟΜΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

13439233_10205138878510694_6818497812143348814_n.jpg

"Οι ποιητές κατοικούν έξω απ΄το φόβο. Κι όπως ο ήλιος φωτίζει απ΄ ευθείας κι εκείνοι: μιλούν απ΄ ευθείας" ,διαβάζω από το "Το έργο των ποιητών" του Ν. Βρεττάκου     

Ώρα 4.00 μμ ,ώρα επισκεπτηρίου ,για άλλη μια μέρα βρίσκομαι εκεί όπως κάνω κάθε μέρα εδώ και μερικές εβδομάδες .Περιμένοντας στο σαλόνι εξετάζω το χώρο σαν να είναι η πρώτη φορά ,σαν να το αρνούμαι ενδόμυχα.Βουλιάζω στους δερμάτινους γαλάζιους καναπέδες που ακόμα μοιάζουν καινούργιοι και δεν έχουν φθαρεί από τον χρόνο  .Όλα γαλάζια ,οι τοίχοι ,τα έπιπλα, το γυαλιστερό πεντακάθαρο πάτωμα και έξω απ τα μεγάλα παράθυρα ακόμα και ο ουρανός είναι γαλάζιος  ,σίγουρα και η θάλασσα .Στις γωνίες μεγάλες γλάστρες με φυτά κοσμούν το χώρο .Πάλι καλά σκέφτομαι, οι άνθρωποι έχουν ακόμα κέφι και όρεξη μέσα στην κρίση που αγγιξε και την δημόσια υγεία να φροντίζουν για το ωραίο .Παίζoντας με το κινητό μου αμήχανα συνειδητοποιώ ότι υπάρχει free WIFI ,μεγάλη πρόοδος για δημόσιο νοσοκομείο ,εντυπωσιάζομαι και σκέφτομαι πόσο εύκολη είναι η επικοινωνία ,την βρίσκεις παντού αλλά η μοναξιά των ανθρώπων έχει απλωθεί μεταξύ τους σαν μεταδοτική ασθένεια για την οποία κανείς δεν φροντίζει να βρει το φάρμακο και αντιθέτως όλοι επιδιώκουν να μολυνθούν.Η ζωή μας αλλάζει ,ακούω συνέχεια.Η ζωή είναι πάντα η ίδια ,λίγο πολύ ξέρουμε τι θα μας φέρει ,οι άνθρωποι αλλάζουν ανάλογα με τις διαθέσεις τους ή από φόβο .Το ξέρω καλά αυτό ο έργο .

Μια κυρία αποκαμωμένη έχει γείρει σε έναν από τους καναπέδες να ξεκουραστεί .Μάλλον θα είναι από την επαρχία και είναι συνοδός κάποιου ασθενή .Στο βάθος είναι η γραμματεία ,2 νοσηλευτές κάθονται εκεί και απαντούν στα τηλέφωνα .Υπάρχει ησυχία ,τίποτα δεν ακούγεται και όλοι μιλάνε χαμηλόφωνα.Με πλησιάζει ένα παιδί 20-25 χρονών χαμογελώντας .Καταλαβαίνω πως δεν είναι καλά  .Η κυρία του διπλανού καναπέ ξυπνάει .Είναι ο Σαμιρ μου λέει .Είναι παιδί απ τη Συρία και έχει αυτισμό ,η μάνα του τον παράτησε και έφυγε σε άλλη χώρα και τώρα είναι μόνος και τον έφεραν εδώ .Κάνω προσπάθεια να του μιλήσω στα αγγλικά μήπως και ανταποκριθεί ,αλλά επαναλαμβάνει συνεχώς την ίδια πρόταση στα Ελληνικά "Σαμιρ είναι καλό παιδί "και με κοιτάζει επίμονα στα μάτια .Κάτι θέλει να μου πει ,προσπαθώ κιεγω να καταλάβω αλλά μάταια .Σε λίγο κάνει απότομη στροφή και φεύγει με μεγάλα βήματα,απομακρύνεται απογοητευμένος με μια θλίψη στα μάτια .Έχω ακούσει πως είναι δύσκολο να επικοινωνήσουν αυτά τα άτομα και σίγουρα το παιδί αυτό έχει και ένα επιπλέον λόγο να έχει επιδεινωθεί η κατάσταση του λόγω της εγκατάλειψης που βιώνει.Ρωτάω τους νοσηλευτές αν χρειάζεται κάτι .Ρούχα μου απαντούν ,ρούχα ,κάλτσες και εσώρουχα ,ίσως και παπούτσια .Μια κοπέλα νοσηλευόμενη μου λέει πως τον βοηθά ,μ έχει σαν μαμά του ,προσθέτει.

 "Η ζωή είναι αγρίως απίθανη "μας λέει η Μαργαρίτα Καραπάνου στον τίτλο του βιβλίου της ,μια αυτοβιογραφία - ημερολόγιο που κρατούσε από τα παιδικά της χρόνια .Θα έλεγα πως η ζωή είναι πιθανόν να γίνει αγρίως άδικη και σκληρή μόνο για μερικούς  και γίνεται υποφερτή όταν μπορείς να κατοικείς έξω απ το φόβο και   να την ζεις με θάρρος όσο σου επιτρέπεται να υπάρχεις.Και ακόμα καλύτερη από υποφερτή όταν οι εικόνες γίνονται όχι απλά ακινητοποιημένα συναισθήματα ,αλλά σκέψεις  που θα γίνουν πράξεις για να ανακουφίσουν έστω και προσωρινά εκείνον που το χρειάζεται τη δεδομένη στιγμή .

Η ώρα περνάει και το επισκεπτήριο τελειώνει ,βγαίνοντας αντικρύζω ένα ωραίο και δυνατό απογευματινό ήλιο ,είναι ο ίδιος όπως  χτες και προχθές ,όπως θα είναι και αύριο ,ωραίος και φωτεινός και είναι ακόμα  καλοκαίρι.


Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΣΕΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (ημερολόγιο)

4639.jpg


       Εκείνο το καλοκαίρι ήμουν υποψήφια για τις εξετάσεις εισαγωγής στα ΑΕΙ και διάβαζα εντατικά. Συνήθως μελετούσα το βράδυ που είχε περισσότερη ησυχία και δροσιά, οι απανωτές όμως προσεισμικές δονήσεις, αρκετά μεγάλου μεγέθους, μαζί με τις προειδοποιήσεις της ομάδας Παπαζάχου όλο το προηγούμενο διάστημα, μου είχαν κάνει τα νεύρα σχοινιά. Το βράδυ που ξέσπασε ο μεγάλος σεισμός στις 20/6/1978, ώρα 23:03 έγινε κάτι το ανεπανάληπτο.Είδα τους τοίχους του δωματίου μου να καμπυλώνουν και να σχίζονται μπροστά στα μάτια μου με εκκωφαντικό θόρυβο και ανατριχιαστική βουή. Μάταια προσπαθούσα να στηρίξω τη βιβλιοθήκη μου και να στηριχθώ και η ίδια για να μη σωριαστώ στο πάτωμα απ' το σείσιμο του Εγκέλαδου. 
      Εκείνην την ώρα πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη πως ζούσα τις τελευταίες στιγμές της ζωής μου. Κοίταξα τους γονείς μου για τελευταία φορά και περίμενα αποσβολωμένη χωρίς να μπορώ να σκεφτώ τρόπο διαφυγής. Η μητέρα μου πιο ψύχραιμη μ' άρπαξε απ' το χέρι, άνοιξε την πόρτα του σπιτιού και μ' έσπρωξε προς τα έξω, την ακολούθησα τρέχοντας, ενώ σε δευτερόλεπτα μας ακολούθησε και ο πατέρας μου, αφού πρώτα επιχείρησε μάταια να ασφαλίσει την πόρτα του σπιτιού που απ' την ισχυρή δόνηση είχε πέσει από τη θέση της. Κατεβήκαμε όλη η οικογένεια από τις σκάλες της πολυκατοικίας κακήν κακώς, ενώ η γη συνέχιζε να τρέμει ασταμάτητα κάτω από τα πόδια μας. Οι επόμενες μέρες ήταν δραματικές, ειδικά όταν μάθαμε για την κατάρρευση της πολυκατοικίας στο κέντρο της πόλης και τον αριθμό των θυμάτων. Φήμες άρχισαν να κυκλοφορούν από στόμα σε στόμα για τα αίτια της κατάρρευσης της. Ήταν η επέμβαση στον φέροντα οργανισμό της οικοδομής, από έναν ιδιοκτήτη καταστήματος, που λειτουργούσε στο ισόγειο της πολυκατοικίας. Ό, τι κι αν έφταιγε το θλιβερό γεγονός ήταν μη αναστρέψιμο, 49 νεκροί καταπλακωμένοι στα συντρίμμια της μοιραίας πολυκατοικίας. Εξαιτίας αυτής της δραματικής εξέλιξης που είχε μαθευτεί σε όλη την πόλη, η ψυχολογία των πολιτών είχε καταβαραθρωθεί ενώ μια γυναίκα, γειτόνισσα στον απέναντι δρόμο, δεν άντεξε και έχασε τα λογικά της  πετώντας τις γλάστρες απ' το μπαλκόνι της. Ευτυχώς που δεν επιχείρησε να πέσει και η ίδια. 

     Τις αμέσως επόμενες ημέρες συνεχίζονταν οι μετασεισμοί που μας έκαναν να τρέμουμε στην ιδέα να ξαναγίνει ένας ισοδύναμος σε διάρκεια και σε μέγεθος σεισμός, γεγονός που θα σήμανε και την κατάρρευση των ήδη επιβαρυμένων οικοδομημάτων με τα 6.2 Ρίχτερ. Μείναμε άπραγοι για αρκετό διάστημα  σε σκηνή και η καθημερινότητα μετατράπηκε σε μαρτύριο. Όλα είχαν παγώσει, οι υπηρεσίες και τα καταστήματα παρέμειναν κλειστά, και μόνο ο στρατός είχε αναλάβει να δίνει στον κόσμο τα απαραίτητα. Οι γονείς μου αποφάσισαν τότε να με στείλουν σε συγγενείς μας σε άλλο νομό να ηρεμήσω, αλλά η σκέψη μου έμεινε πίσω στις φριχτές εικόνες και στη μυρωδιά θανάτου των νεκρών της πολυκατοικίας του Ιπποδρομίου. 
     Δεν τα κατάφερα στις εξετάσεις εκείνο το καλοκαίρι και από τότε έπαθα κάτι σαν σεισμοφοβία που την ξεπέρασα μετά από πολλά χρόνια όταν βρέθηκα στην Κεφαλονιά όπου έζησα για ένα μικρό χρονικό διάστημα λόγω εργασίας. Εκεί οι σεισμοί είναι συχνότατοι. Κάθε μέρα σχεδόν η γη τρέμει και ο κόσμος τους αντιμετωπίζει με μεγάλη ψυχραιμία, σχεδόν ως ένα καθημερινό φυσικό φαινόμενο όπως είναι η βροχή. Βέβαια παίζει ρόλο και το γεγονός ότι φτιάχνουν γερά σπίτια με ένα αντισεισμικό κανονισμό αρκετά αυστηρό. Η σιγουριά που παρέχουν οι κατοικίες κάνουν την παραμονή εκεί ασφαλή χωρίς φόβο, κάτι που έχει ανάγκη όλη η Ελλάδα σαν την πλέον πιο σεισμογενή περιοχή της Ευρώπης. 

     Πέρασαν 37 χρόνια από το μεγάλο σεισμό της Θεσσαλονίκης και κάθε χρόνο τέτοια μέρα, που είναι η επέτειος, ξυπνούν μνήμες που ξεθωριάζουν σιγά σιγά. Ευτυχώς μπορούμε σήμερα να είμαστε πιο αισιόδοξοι γιατί εκείνος ο σεισμός σηματοδότησε μια νέα αρχή για το πως μπορεί η πολιτεία να οργανωθεί προκειμένου να αντιμετωπίσει ένα τέτοιο έκτακτο γεγονός. Έχουμε πλέον τη γνώση και την εμπειρία για το πως μπορεί κανείς να προετοιμαστεί τόσο ψυχολογικά όσο και πρακτικά ώστε να είναι πανέτοιμος χωρίς φόβο και προκατάληψη για να βοηθήσει τον εαυτό του και τους άλλους έγκαιρα και αποτελεσματικά.

( http://enfo.gr/ar4639  Ολυμπία Βράκα Βλαχοπούλου, 22/06/2015)


ΑΓΑΠΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΠΟΝΟ

    rosethorn.jpg

             Υπάρχουν δύο ειδών πόνοι που ταλαιπωρούν τον άνθρωπο ο σωματικός και ο ψυχικός .Ο πόνος σύμφωνα με τους επιστήμονες είναι ένα προειδοποιητικό σημάδι ότι κάτι άσχημο συμβαίνει στον οργανισμό του ανθρώπου που πρέπει να αντιμετωπίσει.Ο σωματικός πόνος αμέσως γίνεται αντιληπτός από την μικρή η μεγάλη ένταση που μπορεί να έχει και εύκολα γιατρεύεται ,ενώ αντίθετα στον ψυχικό δύσκολα αναγνωρίζεται η πηγή του και ως εκ τούτου δύσκολα θεραπεύεται.Επιπλέον ο ψυχικός πόνος όταν είναι μεγάλος και αβάστακτος είναι δυνατόν να επισκιάσει οποιονδήποτε σωματική ενόχληση συνυπάρχει.

         Σιγά σιγά ο άνθρωπος που έχει την ατυχία να ζει μέσα στους πόνους οποιασδήποτε μορφής συμφιλιώνεται μαζί τους .Γίνεται ο φίλος τους, η παρέα τους, το αδέρφι  που δύσκολα αποχωρίζεται και τον συντροφεύει σε όλο του το βίο και αποκτά καλή σχέση μαζί του .Πάει πακέτο παρόλο που τον πρώτο καιρό που έρχονται στη ζωή του είναι μέσα στη γκρίνια .Αργά όμως και σταθερά μαθαίνει  να τους αντέχει σε σημείο που πια να γίνονται το  ένα .Πολύ δε περισσότερο όταν αντιλαμβάνεται πως αιτία του σωματικού πόνου είναι  ο αβάσταχτος ψυχικός που προϋπήρξε και στην προσπάθεια  να τον αντιμετωπίσει  υποβάλει  το σώμα του σε σκληρές δοκιμασίες προκειμένου να θεραπεύσει τον πόνο της ψυχής ,σε δουλειές ατέλειωτες  ,όπου δεν δέχεται  πεισματικά  καμία βοήθεια με άλλα λόγια  η  μοναξιά του πόνου της ψυχής ψάχνει  να βρει  αλλόκοτη συντροφιά  σε ενασχολήσεις που τον κουράζουν. Και όταν έρχονται οι σωματικοί πόνοι δεν τους  αλλάζει  με τίποτα ,μόνος του, αυτός  και ο πόνος του που τον έχει αγαπήσει τόσο πολύ που δεν θέλει  πια να α ποχωριστούν....

         Τον καλοδέχεται και μαθαίνει να  ζει μαζί του ,χωρίς στεναχώρια και χωρίς να βαρυγκωμεί.Το μόνο ίσως που τον πειράζει ,είναι πως δεν μπορεί πια να πραγματοποιήσει  στόχους που είχε βάλει παλιά .Το δέχεται κι αυτό και  ελπίζει πως θα βρει κάτι καλύτερο να κάνει.Δεχεται στην περίπτωση του ψυχικού πόνου πως η ψυχή έχει αισθήσεις και είναι η πρώτη που υποβάλλεται σε δοκιμασίες απο ευαισθησία .Επιπλέον μαθαίνει πως ο άνθρωπος καλόν είναι να είναι  μεν αυτάρκης ,αλλά εξίσου καλό είναι να γνωρίζει τα όρια του εαυτού του και τις δυνάμεις του ,γιαυτό και επιτέλους δέχεται βοήθεια όταν την χρειάζεται , ενώ στο παρελθόν απέρριπτε μετά βδελυγμίας οτιδήποτε τον ξεκουράζει ψυχικά και σωματικά . Μαθαίνει επίσης να βοηθά άλλους ανθρώπους  και να παίρνει ευχαρίστηση από αυτό,έτσι αναπαύει  και την ψυχή μου .Και με αυτούς τους δύο τρόπους μπορώ να πω  ότι εν μέρει θεραπεύεται .


TO MHNYMA TOY XΡΟΝΟΥ

13407224_10204994808789041_1152295220437732187_n.jpg

  Άλλη μια μέρα στο γραφείο με βρίσκει μπροστά στη οθόνη να προσπαθώ να τακτοποιήσω και να συμμαζέψω αρχεία και εγγραφές .Τα μάτια πονάνε από τη συνεχή προσπάθεια και αναγκάζομαι να σταματήσω για  να τα ξεκουράσω με  μια βιαστική ματιά έξω από τη μπαλκονόπορτα του γραφείου , αφήνοντας  το βλέμμα να περιπλανηθεί στο κοντινό δασύλλιο .Τα χελιδόνια πετάνε ως συνήθως κάνοντας βουτιές κι εγώ τα ακολουθώ σ αυτό τους το χαρούμενο πέταγμα με την ψευδαίσθηση ότι πετάω  μαζί τους .Μπορεί να κάνω κάθε μέρα μια μεγάλη απόσταση για να φθάσω μέχρις  εκεί ,αλλά η ομορφιά του τοπίου με αποζημιώνει.Είναι ωραία να δουλεύεις μέσα στη φύση και ακόμα περισσότερο να έχεις χρόνο να την απολαμβάνεις .Όμως σπάνια συμβαίνει αυτό .Τον πρώτο καιρό είχα την περιέργεια να ανακαλύψω το χωριό και να κάνω μικρές περιηγήσεις ,τώρα πια τα συνήθισα όλα και δεν υπάρχει κάτι καινούριο να δω , ,μονάχα  τα σύννεφα και ο ήλιος που παίζει μαζί τους κρυφτό και μου δίνει  κάθε μέρα άλλη εικόνα .Από μακρυά ακούγονται συνήθως οι ήχοι από τους στάβλους και το μουγκρητό της μηχανής κάποιου βυτιοφόρου που ανεβαίνει την ανηφόρα κουβαλώντας το γάλα συνήθως νωρίς το πρωί .Έπειτα επικρατεί βαθειά ησυχία και τίποτα που να διακόπτει αυτήν την ηρεμία .

- Τέλειωσα ,θα τα πούμε την άλλη βδομάδα ,καλό Σαββατοκύριακο 

ακούω τη Δήμητρα να μου μιλάει 

-Καλό Σαββατοκύριακο  ,της απαντώ ,καλά να περάσεις 

κοντοστέκεται ,κάτι θέλει να μου πει αλλά διστάζει 

-Θες κάτι  Δήμητρα ?

-Ναι ,ήθελα να σου ζητήσω ,αν έχεις να μου δανείσεις ένα βιβλίο για το καλοκαίρι 

-Τι βιβλίο θα ήθελες να διαβάσεις ? έχω καιρό να ασχοληθώ και ομολογώ έχω ξεχάσει πια τι υπάρχει εκεί .

-Κάτι ανάλαφρο για τις διακοπές μου ,να διαβάζεται εύκολα και να έχει ενδιαφέρον ,μια ιστορία αγάπης ας πούμε .

Σκέφτομαι χαμογελαστά .

Άραγε  έχω κάτι τέτοιο στη βιβλιοθήκη ?

Θυμάμαι μερικούς τίτλους και συγγραφείς ,ειδικότερα αυτά που έχω διαβάσει τελευταία ,ιστορικά ,κοινωνικά ,πολιτικά ,θέματα ψυχολογίας ,αλλά ερωτικά με ιστορίες αγάπης δεν θυμάμαι να έχω .Το σχετικό τελευταίο που είχα διαβάσει ήταν μιας τουρκαλας συγγραφέως το "Ούτε έρωτας υπάρχει " μάλλον αυτοβιογραφία και ήταν θυμάμαι και σε σειρά 2-3 βιβλίων που έμοιαζαν αυτοτελή .Η συγγραφέας διηγείται τη προσωπική της ιστορία και τις δυσκολίες που αντιμετώπισε σαν παιδί ,σαν έφηβη και σαν ενήλικας πλέον τοσο στην προσωπική όσο και στην επαγγελματική της καριέρα μέσα στην πολύ αυστηρή ανδροκρατούμενη κοινωνία της γειτονικής μας χώρας.

Αυτό θα της παω ,σκέφτομαι θα της αρέσει ,μα αν το βρω βέβαια .

Το απόγευμα σκαρφαλωμένη  επί ώρα στη βιβλιοθήκη του σπιτιού μου ,ψάχνω στα ράφια να βρω τι υπάρχει εκεί .

Όλα μου φαίνονται σαν ξένα ,σαν να μην τα έχω αγγίξει ποτε .Ευτυχώς οι μεγάλες τζαμένιες πόρτες δεν επιτρέπουν στη σκόνη να εισχωρήσει και να τα καταστρέψει ,έτσι τα περισσότερα διατηρούνται σε καλή κατάσταση ,εκτός από τα πολύ παλιά που θέλοντας και μη έχουν κιτρινίσει από τον χρόνο.

Ψάχνω αρκετή ώρα αλλά δεν βρίσκω αυτό που αναζητώ .Ίσως είναι αλλού ,ίσως και να έχει χαθεί δανεισμένο σε κάποια φίλη που "ξέχασε " να μου το επιστρέψει .

Το χέρι μου τα αγγίζει ένα ένα και τα χαϊδεύει σαν να είναι  ζωντανά λες και είναι παιδιά μου ,κομμάτι του εαυτού μου ,της ίδιας μου της ζωής .

Παίρνω στο χέρι τυχαία ένα από αυτά ,δεν ξέρω τι είναι ,δεν το θυμάμαι καν .

Διαβάζω τον τίτλο 

"Φτερό από μετάξι " Πασχαλιά Τραυλού ,Εκδόσεις Ψυχογιός

Ανοίγω το εξώφυλλο και βρίσκω μια αφιέρωση 

"Στο νέο σου ταξίδι μη ξεχνάς πως έχεις συνοδοιπόρους εμάς ,την αισιοδοξία και τη ελπίδα "

Με αγάπη Άννα Π. - Μαρία Α.

Αναριγώ ,δεν το θυμόμουν καν 

πως είναι δυνατόν να έχει σβήσει μια τέτοια ανάμνηση ?

Θεέ μου τι μου συμβαίνει ? γιατί ?

Ένα δάκρυ πάει να κυλίσει ,να είναι για μένα ? για  όλα όσα έχουν συμβεί τα τελευταία αυτά  χρόνια ? να είναι για τη Μαρία που δεν ζει πια ? Πέρασαν κιόλα 3 χρόνια που έφυγε από κοντά μας .

Ήταν σαν χθες που με αποχαιρετούσαν  σε μια καφετέρια της πόλης μας ,όταν ξεκινούσα την πιο μεγάλη περιπέτεια της ζωής μου ,να ζήσω και να εργαστώ μακρυά από τον τόπο μου.Μαζί μ αυτό το βιβλίο μου είχαν χαρίσει και ένα ημερολόγιο ,να το γεμίσω μου είπαν με τις όμορφες στιγμές μου εκεί.

Όμορφες ήταν, μέχρι που ένοιωσα πως ξαφνικά η ζωή μου κόπηκε σε δυο κομμάτια το πριν και το μετά......και να που τώρα η συγκυρία με το βιβλίο μου λέει μυστικά πως τίποτα δεν κόβετε και όλα είναι μια συνέχεια και μια ροή μέσα στο χρόνο .Μόνο η μνήμη μας παίζει παιχνίδια και μας κάνει να ξεχνάμε μόνο και μόνο για να μας δοκιμάζει και να μας κάνει να πονάμε λιγότερο για ότι αφήνουμε πίσω και για ότι δύσκολο έρχεται στην πορεία .Τώρα γνωρίζω πως  τίποτα δεν γίνεται τυχαία και όλα μας μιλάνε ακόμα και τα άψυχα όταν  μέσα σ αυτά κάποιος έχει βάλει κάτι λίγο απ την ψυχή του.Εμαθα επίσης πως ο χρόνος που μας έχει δοθεί είναι ειναι πολύ περισσότερο περιορισμένος απ ότι πιστεύουμε  και πολυ ακριβός για να τον σπαταλάμε ανόητα .

Ναι αυτό θα της παω ,σκέφτομαι θα το χαρεί κι εγω ακόμα περισσότερο γιατί  έγινε αιτία να πάρω το μήνυμα του χρόνου.

13423756_10204997990668586_3350164096779165653_n.jpg




ΓΙΑ ΤΟΝ ΒΑΓΓΕΛΗ

        dasaklos21.jpg

      Πριν αρκετά χρονιά ,έτυχε να ψωνίζω από ένα ιχθυοπωλείο και καθώς ήμουν καινούρια πελάτισσα συζητώντας με τον ιχθυοπώλη έφτασε η κουβέντα στο επίθετο μου κλπ .Αφού του συστήθηκα με ρώτησε αν είχα σχέση με κάποιο δάσκαλο με το ίδιο επίθετο που γνώριζε .Του είπα ότι ήταν ο πεθερός μου .Ο άνθρωπος μόλις το άκουσε πέταξε κυριολεκτικά απ τη χαρά του  και μου είπε πως τον είχε δάσκαλο στο σχολείο του χωριού που φοιτούσε όταν ήταν παιδί.Είχα ακούσει από τον σύζυγο πως ήταν αυστηρός σαν πατέρας αλλά και πολύ περισσότερο σαν δάσκαλος και ενέπνεε σεβασμό στους  μαθητές του ενώ παράλληλα ήταν ο φόβος ο τρόμος του σχολείου .Όμως πρώτη φορά είχα την ευκαιρία να μάθω από κάποιο τρίτο πρόσωπο και μάλιστα από ένα μαθητή του σχετικές πληροφορίες ,έτσι τον άκουσα με ενδιαφέρον να μου διηγείται τις εμπειρίες του από το δάσκαλο του, που κάθε άλλο παρά αρνητικές μου ακούγονταν .Σε κάποια στιγμή κούνησε το κεφάλι του με συγκίνηση και  είπε :  "αχ δάσκαλε ! αν δεν ήσουν εσύ δεν θα γινόμουν ποτέ άνθρωπος ! "

       Κάποια άλλη φορά σε μια συγκέντρωση ,μας πλησίασε μια καλοβαλμένη κυρία και μας συστήθηκε που έτυχε  κι αυτή να έχει δάσκαλο τον πεθερό μου .Είδα την ίδια συγκίνηση ,τις ίδιες αντιδράσεις ,την ίδια αγάπη στο πρόσωπο του δασκάλου που ήταν και αυτός παρών και εισέπραξε την τιμή και την αναγνώριση της παλιάς του μαθήτριας.Από τα λεγόμενα της προέκυπτε  τι σημαίνει να είσαι  παιδαγωγός και όχι απλά δάσκαλος.Ο ένας έγινε ψαράς και η άλλη καθηγήτρια πανεπιστήμιου,όμως και οι δυο είχαν δεχθεί κάτι ανεκτίμητο από τον κοινό τους δάσκαλο: αρχές ,πειθαρχία ,τιμιότητα και σεβασμό στις αξίες .

      Με την ίδια συγκίνηση θυμάμαι κι εγώ μερικούς  δικούς μου δάσκαλους και καθηγητές οι οποίοι μας δίδασκαν πέρα από τα συνήθη μαθήματα και τρόπους σωστής κοινωνικής συμπεριφοράς .Επιπλέον  δεν άφηναν καμία παρεκτροπή να πέσει κάτω και εξαντλούσαν την αυστηρότητα τους με τιμωρίες προκειμένου να τηρηθεί η τάξη και οι κανόνες , όταν η απειθαρχία με τις πράξεις ορισμένων έφτανε στο απροχώρητο  και εμείς χωρίς δεύτερη κουβέντα σκύβαμε το κεφάλι από ντροπή ,τόσο απέναντι στους ίδιους ,όσο  στους γονείς μας και στους συμμαθητές μας .Toνίζω δε ότι σε περίπτωση που κάποιος από εμάς έπεφτε σε κάποιο παράπτωμα πέρα από την τιμωρία του σχολείου είχαμε να αντιμετωπίσουμε και την τιμωρία στο σπίτι από τους γονείς ,γιατί τότε σχολείο και γονείς ήταν ένα αδιάσπαστο κομμάτι της διαπαιδαγώγησης .Άσε που και οι ίδιοι οι συμμαθητές έβαζαν στην άκρη τον άτακτο ,τον ατημέλητο ,τον αμελή και τον κακότροπο μαθητή .

    Τα τελευταία χρόνια όλα  άλλαξαν άρδην ,όπου στην Ελληνική κοινωνία έκανε έφοδο μια άλλη υποκουλτούρα που στο όνομα  της ελευθερίας θυσίασε αρετές που διαπαιδαγώγησαν ολόκληρες γενιές .Αντί λοιπόν να γίνει προσαρμογή σε οτιδήποτε σήκωνε βελτιώσεις προς την σωστή κατεύθυνση - διότι τα παλιά χρόνια περιστατικά βαναυσότητας είχαμε και απο την μεριά των δασκάλων ,με αποτέλεσμα κάποιοι σήμερα της γενιάς μου να λενε ότι έφεραν για χρόνια ψυχολογικά τραύματα εξ αιτίας των δασκάλων τους - η νέα  βερσιόν της ψευτοελευθερίας μας πέρασε στον αντίποδα ,έγινε ασυδοσία  και ερχόμαστε τώρα και μιλάμε για bullying (νταηλίκι ) ,με τους καθηγητές να έχουν υποστεί ένα ιδιότυπο επαγγελματικό ευνουχισμό ώστε να μην μπορούν να αντιδράσουν και να θέσουν όρια στους μαθητές που παρεκτρέπονται.Αυτοί λοιπόν οι καθηγητές και οι δάσκαλοι δεν είναι παιδαγωγοί ,απαγορεύεται να είναι παιδαγωγοί,είναι όμηροι και εξαιρετικά φοβισμένοι μήπως και βρεθούν στη γωνία κατηγορούμενοι ότι φέρθηκαν υπερβολικά τιμωρώντας κάποιων δήθεν ευαίσθητων τα βλαστάρια ,οι οποίοι μπροστά σε περιστατικά βαναυσότητας όταν εκδηλώνονται και γίνουν γνωστά φαρισαίζοντες διαρρηγνύουν  τα ιμάτια τους και  ωρυόμενοι συμπάσχουν με τα θύματα ,μαζί δε μ αυτούς όλοι εκείνοι οι επιλεκτικά και  εκ των υστέρων ευαίσθητοι θρηνούν  και αυτοί .

(Η εγγραφή αυτή έγινε στις 15 Μαρτίου 2015 όταν έγινε γνωστός ο θάνατος  του Βαγγέλη και τα επεισόδια παρενόχλησης από συμφοιτητές του που προηγήθηκαν όταν  σπούδαζε στη Γαλακτοκομική σχολή των Ιωαννίνων και την δημοσιεύω εδώ με την ευκαιρία για τα νέα στοιχεία που δόθηκαν στην δημοσιότητα ).


Η ΚΑΡΔΙΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΑΣΤΕΡΙ (παραμύθι Glowworm)

6a0105371bb32c970b0120a55f85f7970c-750wi.jpg

Αυτά τα πρώτα ζεστά πρωινά του καλοκαιριού της θύμιζαν εκείνη τη μέρα που της γύρεψε μια ματιά της και της έκλεψε την καρδιά της,της θύμιζαν πως κυλούσαν οι μέρες και τα χρόνια περιμένοντας να ξημερώσει και πριν πέσει πάλι η νύχτα να φέξει το άστρο της,της θύμιζαν ακόμα πως για  εκείνη τίποτα δεν είχε αλλάξει και ανάμεσα στις θύελλες της ζωής της παρέμεινε η ίδια .

Εκείνος πήγαινε,γυρνούσε και όλο κάτι έψαχνε και ποτέ του δεν το έβρισκε ανάμεσα σ αυτά που πίστευε για πολύτιμα .Το μόνο που της ζητούσε πια ήταν λίγη κατανόηση που εκείνη είχε αμέριστη απ τη μεριά του μυαλού της ,μα η καρδιά της καμιά φορά ξεχνιόταν και του μιλούσε για την αγάπη τους.Εκείνος τώρα  της μιλούσε μόνο για τον πόνο του κι εκείνη κάθε μέρα τσαλάκωνε τον δικό της ,τον έκρυβε μέσα της  και πήγαινε να τον συναντήσει με την ίδια λαχτάρα,όπως όταν είχαν πρωτοαγαπηθεί.

"Ελα" της είπε μια βραδιά "πρέπει να βιαστούμε πριν ξημερώσει". 

Εκείνη αφέθηκε στα χέρια του με εμπιστοσύνη και τον άφησε να την οδηγήσει όταν την πήρε απαλά απ το χέρι και την ανέβασε πάνω στον ουρανό της νύχτας και ύστερα τον άκουσε  χαμογέλαστα και  τρυφερά να της λέει :

"Έχω κάτι για σένα ,άπλωσε τα χέρια σου ,κλείσε τα μάτια σου και άνοιξε τα όταν σου πω".

Αδημονώντας και υπακούοντας στη φωνή του αγαπημένου της άνοιξε τις παλάμες  της και περίμενε.Στην αρχή ένοιωσε κάτι βαρύ  και ένα δυνατό πόνο σαν κάψιμο ,όμως κάνοντας υπομονή  υπάκουσε στην θέλησή του. 

"Τώρα μπορείς να ανοίξεις τα μάτια σου και να δεις ! " της είπε χαρούμενος .

Εκείνη άνοιξε τα βλέφαρα και τότε είδε με φανερή έκπληξη πως κρατούσε  ένα μικρό ήλιο ,ένα πανέμορφο μικρό αστέρι που φεγγοβολούσε μέσα στα χέρια της .Κι ήταν μεγάλη η χαρά της ,πρώτη φορά της χάριζαν κάτι που ήταν τόσο πολύ σπάνιο που δεν μπορούσε κανείς να το αποκτήσει αλλά ούτε και να το αγγίξει.Ετσι το κράτησε σφιχτά για αρκετή ώρα παρόλο τον πόνο και το κάψιμο που ένιωθε απ τη φωτιά του αστεριού. 

"Μην το αφήσεις ποτέ !" της είπε .

"Θα το φυλάξω για πάντα στην καρδιά μου" ,του είπε ψιθυρίζοντας.

Η φωνή της δεν έβγαινε τώρα ,πονούσε πολύ ,πονούσε και τα δάκρυα της κυλούσαν σιωπηρά. Και κράτησε την υπόσχεση της και το έβαλε μέσα στην καρδιά της δίπλα στον πόνο της για εκείνον.Και τότε έγινε κάτι μοναδικό , καρδιά και πόνος κάηκαν και χάθηκαν για πάντα. 

Μετά από λίγες μέρες τη θέση του πόνου και της καρδιάς της πήρε ένα πετράδι ,ένα σκληρό διαμάντι που λαμπύριζε ανάμεσα στις γκρίζες στάχτες.Τώρα κοίταζε μέσα της και ένας καινούριος πόνος μεγαλύτερος είχε καρφωθεί στο στήθος της γιατί δεν είχε πια καρδιά να αγαπάει εκείνον και γι αυτό  ήταν καταδικασμένη να ζήσει μακρυά του με ένα σκληρό πετράδι στη θέση της καρδιάς της κι αυτός δίχως την πολύτιμη αγάπη της.

Όμως ο καλός Θεός την λυπήθηκε όταν την είδε έτσι και την έκανε αστερισμό που αργότερα ονομάστηκε απ τους ανθρώπους "Νεφέλωμα Καρδιά " .Από τότε αυτός ο αστερισμός υπάρχει στον έναστρο ουρανό και τώρα το καλοκαίρι αν βρεθείτε νύχτα έξω μακρυά από τα φώτα της πόλης μη τρομάξτε όταν δείτε μια ζωντανή κατακόκκινη καρδιά  να χτυπάει ακόμα και να λάμπει ανάμεσα στους άλλους αστερισμούς του ουρανού.


( Αυτό είναι ακόμα ένα παραμύθι από αυτά που μου αρέσουν να σκαρώνω και σας το χαρίζω ευχόμενη ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ) 


ΔΑΚΡΥΑ ΑΠΟΛΙΘΩΜΕΝΑ

hqdefault.jpg

Αυτό το χαμόγελο δεν είναι ίδιο με εκείνo της λαχτάρας  του μωρού που βλέπει τη μάνα του, της τρέλας  του ερωτευμένου ,της χαράς του στρατιώτη που απολύεται ή του νόστου ενός ξενιτεμένου που επιστρέφει μετά από χρόνια απουσίας.

Είναι χαμόγελο μπροστά στο απρόβλεπτο που όταν μπήκε στη μέση  μας χάλασε και η ζωή μας πήρε μια άλλη πορεία. 

Το παγωμένο χαμόγελο της κατανόησης ή της αμηχανίας πως όταν δεν θελήσαμε να αποκαταστήσουμε τα πράγματα στην αρχική τους μορφή, συρθήκαμε στο περίπου.

Το χαμόγελο για μια πικρή αδιόρατη δικαίωση  πως κάτι  θα συνέβαινε,όπως ακριβώς το είχε συλλάβει η διαίσθηση πως θα εξελιχθεί μια κατάσταση ,το μοιραίο που αποδέχθηκες.

Το χαμόγελο της ενέργειας που ξοδεύτηκε στην στεναχώρια που επωμίστηκες άδικα ,η θυσία της ηρεμίας στο βίτσιο μιας ξένης αντίδρασης από πείσμα,μιας τρέλας ,μιας ενοχής που εσύ δεν έκανες τίποτα να την αναχαιτίσεις ,αντίθετα την άφησες να σε χτυπήσει αλύπητα, με σφοδρότητα και χωρίς έλεος.

Το χαμόγελο στα σχέδια άλλων που πήγαν να σε τσακίσουν κι εσύ επέτρέψες να σε λυγίσουν,ενώ ήξερες πως ήταν πολυτέλεια και έπρεπε να μαζέψεις δυνάμεις για να ανταπεξέλθεις σε άλλα.

Το χαμόγελο μιας  απορίας στην άρνηση να δοθούν εξηγήσεις ή όταν χαρίστηκες εισπράττοντας στο ταμείο αχαριστίας ανταπόδοση.

To xαμόγελο μπροστά στην εξαιρετικά πρωτόγονη δύναμη των εγωιστών.

Το χαμόγελο μπροστά σε ευθύνες που δεν καταλογίστηκαν ή σε αποφάσεις που δεν ελήφθησαν έγκαιρα.

To χαμόγελο της συγχώρεσης που έδωσες χωρίς καν να σου ζητηθεί .

Το χαμόγελο της επιφυλακής σου, της αγωνίας σου στην ειρωνεία εκείνου που πρόκειται να συμβεί .

Το χαμόγελο για ξένα  δάκρυα που  πρόκειται να πέσουν πάνω σ ένα πουκάμισο που εσύ δεν χώρεσες .

Το χαμόγελο του πόνου που έχει ωριμάσει μέσα από άυπνες νύχτες .

Για αυτό σου λέω υπάρχουν χαμόγελα που δεν είναι χαμόγελα .

Δάκρυα απολιθωμένα λέγονται.



ΕΞΑΡΤΗΣΕΙΣ

malena22.jpg

Η νύχτα ακόμα δεν έχει αποχωρήσει και έχω ήδη ξυπνήσει ,αξημέρωτα που λένε .Το βιολογικό μου ρολόι είναι ρυθμισμένο και οι ώρες μου είναι πολύ συγκεκριμένες .Μια σκεψη με τρυγυρνά : " Το πιο βαθυ σκοταδι ειναι πριν το ξημέρωμα  " αλλά εμένα το ίδιο μου φαινόταν και επι χρόνια  ούτε αισιόδοξη ήμουν, ούτε απαισιόδοξη και τώρα άρχισα τελευταία να  κλείνω προς το δεύτερο νομίζοντας πως δεν ξημερώνει καθόλου σχεδόν .

Δεμένη στις καθημερινές μου συνήθειες  φτιάχνω καφέ με την τσίμπλα στο μάτι και ανάβω τσιγάρο πριν τον σερβίρω στο φλιτζάνι ,ενώ παράλληλα σκέφτομαι ενοχικά πως κάτω με περιμένει ο διάδρομος που έχει πιάσει αράχνες έτσι παρατημένος  μήνες τώρα .Πρέπει να το κόψω λέω κάθε μέρα  και δεν βλέπω το λόγο γιατί συνεχίζω να το κάνω αυτό στον εαυτό μου και όμως αρνούμαι να συμορφωθώ στις παραινέσεις των γιατρών.

Το τελευταίο σπιρογραφημα έδειξε λειτουργία των πνευμόνων  120% .

-Κάνετε καταδύσεις ? με ρώτησε ο γιατρός .

-Ναι γιατρέ μου ,στην ανθρώπινη βλακεία ,μου ήρθε να του πω αλλά μια κυρία δεν εκφράζεται τοιουτοτρόπως πρωτίστως για τον εαυτό της και δευτερευόντως για τους άλλους  και το απέφυγα .

Και ήμουν φανατική θαμών των γυμναστηρίων ,1 ώρα εντατικό βάδισμα και μετά ίδρωμα μέχρι αηδίας χτίζοντας ένα γερό και καλλίγραμμο σώμα που αντέχει ακόμα.

Μέρες γαλήνης και ησυχίας που έφυγαν για πάντα.

Η ζωή λένε κάνει κύκλους ανα επταετία  και οι δικοί μου κύκλοι πάντα είχαν θεαματικά και αντιφατικά γυρίσματα τόσο όσο να τα αντέχω. 

Η  επταετία μου τελειώνει εφέτος ,δεν έχω άλλα περιθώρια αλλαγών ή τώρα ή ποτέ και αναζητώ μεταπολίτευση....

Φυσάω τον καπνό με μανία σαν να προσπαθώ να βγάλω από μέσα μου όλον τον επηρρεασμό απο όλη τη μαυρίλα,τα κατακάθια και την αλητεία του κόσμου και καταφέρνω το αντίθετο, να μαυρίζω τα πνευμόνια και να δηλητηριάζω τον οργανισμό μου.

Η εσωτερική μου φωνή ωρύεται.

-Κόφτο το ρημάδι ,πριν σε κόψει εκείνο .

Αντι απάντησης ανάβω και δεύτερο και τρίτο και για ξεκάρφωμα στίβω και 3 πορτοκάλια.

Αδυναμίες που δεν αντιμετωπίζονται ,

κάτι κάνω λάθος .

Δίνω παράταση,ψάχνοντας κίνητρο πέραν της υγείας ,

έτσι κι αλλιώς χεσμένους μας έχουν ,ανθρώπινες μονάδες ,εγγραφές και αριθμοί. 

Τρείς το λάδιτρείς το ξίδι κι έξι το λαδόξιδο

ή μήπως πέντε ?

Ο σώσον εαυτόν σωθήτω .

Θα το δω από αύριο ,

έχω καιρό,

ίσως το καλοκαίρι που έρχεται ,

ίσως ποτέ....



ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ... ΑΥΤΟ ΧΡΕΙΑΖΕΣΑΙ !

change-l.jpg

Πριν λίγους μήνες ένα  γεγονός που συνέβη στη πόλη μας τη Θεσσαλονίκη εκρίθη ως σοκαριστικο από τους ολίγους σκεπτόμενους ανθρώπους που απέμειναν σ αυτη την έρημη χώρα .Ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος που είναι μια εξέχουσα πνευματική  μορφή εκλήθη από Δημόσιο σχολείο της πόλης μας να μιλήσει στα παιδιά και όμως το Υπουργείο Παιδείας του απαγόρευσε την ομιλία αν και  ήταν προγραμματισμένη.

Δυστυχώς αυτά συμβαίνουν σήμερα στην πατρίδα μας ,κάποιοι προσπαθούν να φιμώσουν τις υγιείς φωνές και αποκλείουν από το βήμα πραγματικά επιφανείς προσωπικότητες που μπορούν να διαπαιδαγωγήσουν και να μορφώσουν τα παιδιά .Και  είναι σοκαριστικό ότι οι άνθρωποι έχουν γίνει πνευματικά τυφλοί και το τμήμα της εκπαίδευσης που είναι ο στιλοβάτης μιας χώρας,παρουσιάζεται να είναι παραμελημένο.Είναι επίσης πολύ απογοητευτικό που γίνονται προσπάθειες από επίσημα χείλη  για να σιωπούν άξιες φωνές  τη μόνη δύναμη που έχει η Ελλάδα η οποία έχει αφεθεί στην τύχη της για να κατακτηθεί  από εμφανείς και αφανείς εχθρούς.Είναι απογοητευτικο επίσης να δημιουργούνται πνευματικά κενά τα οποία στη συνέχεια  γεμιζουν  με καθε λογής σαβούρα που κυκλοφορεί δεξιά και αριστερά.

Για όσους είναι άθρησκοι ή άθεοι και τώρα θα χαμογελούν έχω να τους πω πως λίγη σημασία έχει πια αν ο παιδαγωγός φοράει ράσα ή όχι στα χάλια που έχουμε φτάσει .Μια πνευματική μορφή μπορεί να είναι αποδεκτή ακόμα κι αν προέρχεται από τους κόλπους της επίσημης εκκλησίας της Ελλάδος  αρκεί να είναι του πνευματικού μεγέθους του Μητροπολίτη Νικολάου.Η Ελλάδα βρίσκεται σε πολύ κρίσιμη κατάσταση και το μεγαλύτερο πρόβλημα προέρχεται από την έλλειψη παιδείας και αυτό είναι περισσότερο ανησυχητικό από την ίδια την οικονομική κρίση .Αυτό είναι και η απάντηση σε όποιους αναρωτιούνται γιατί σήμερα ο Έλληνας κάθεται και υπομένει δήθεν στωικά στα όσα συμβαίνουν στην πατρίδα του ,έλλειψη πνευματικότητας είναι η αιτία και χρειάζεται μια επανάσταση ,μια πνευματική επανάσταση που προϋποθέτει όμως πρώτα μια πνευματική αλλαγή και αφύπνιση .Πρέπει να είναι γίνει μια πνευματική εξέγερση και να υψωθεί η φωνή του λαού για την αντιμετώπιση αυτής της πολιτικής λαίλαπας που έχει ξεσπάσει στην Παιδεία  από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 και  επιστροφή του εκπαιδευτικού συστήματος στην ορθότητα .Οπου δε βλεπουμε τετοια περιστατικά χρειάζεται να δίνουμε τη δέουσα προσοχή και να μην τα αφήνουμε να περνάνε απαρατήρητα .Μόνο τότε εχουμε μια κάποια ελπίδα ότι θα υπάρχουμε και αύριο ,παρεκτός κι αν έχουμε αποφασίσει να αυτοκτονήσουμε ομαδικά ! 


Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΑΡΦΙΤΣΑ

ciijpn1432027459653.jpg    
     Όμορφη ανοιξιάτικη βραδιά απόψε .Από το ανοιχτό παράθυρο ακούω τον γκιώνη στο μονότονο τραγούδι του μαζί και ένα αηδόνι που δεν λέει να σταματήσει τη γλυκιά φλυαρία του .Ο ύπνος αρνείται να με επισκεφτεί και παρ όλη μου την κούραση από τις δουλειές στον κήπο ,κάθομαι ξαγρυπνώντας  να χαζέψω στο διαδίκτυο ενώ κάπου πέφτει το μάτι μου πως αύριο ξημερώνει η γιορτή της μητέρας ,όμως δεν έχω πια τη μητέρα  μου να της πω χρόνια πολλά.
    Στις πρώτες τάξεις του δημοτικού έμαθα γι αυτή τη γιορτή ,τότε που η  η δασκάλα ,μας μάθαινε τραγούδια και ποιήματα για τη μητέρα ,μας έβαζε να ζωγραφίζουμε και να γράφουμε εκθέσεις.Όμως εμένα αυτό δεν μου ήταν αρκετό ,ήθελα να κάνω κάτι πιο μεγάλο για τη μαμά μου ,ήθελα να της χαρίσω ένα δώρο μοναδικό κάτι που θα της άξιζε και θα το κρατούσε για πάντα.Στα παιδικά μου μάτια η μαμά μου ήταν σπουδαία ! είχα σπουδαία μαμά ! ήταν όμορφη ,μας φρόντιζε ,μας κανάκευε ,μας παρηγορούσε ,και όταν χρειαζόταν μας έβαζε και τις φωνές τις περισσότερες φορές όχι άδικα .

     Όλες τις προηγούμενες μέρες μάζευα το λιγοστό χαρτζιλίκι για να μπορέσω να πάρω κάτι της μαμάς αντάξιο της σπουδαιότητας της. Έβαλα τα δυνατά μου οι δεκάρες να γίνουν δραχμές ,έκοψα και το κουλούρι και πήγαινα κάθε μέρα μετά το σχολείο και χάζευα στα καταστήματα τις βιτρίνες .Πόσα πολλά πράγματα είχε η αγορά ! έχωνα μετά το χεράκι μου στη τσέπη και έβγαζα τις δεκάρες μου με θλίψη γιατί καταλάβαινα πως δεν έφταναν να πάρω κάτι απ τα ωραία πράγματα που έβλεπα εκεί.Τι θα μπορούσα να της χαρίσω με τόσα λίγα χρήματα ? Έτσι πλησίαζε η μέρα της γιορτής και δεν είχα καταφέρει να μαζέψω παρα μόνο μερικές δραχμούλες. Την παραμονή της γιορτής πέρασα πάλι απ την αγορά .Μια βιτρίνα  μου τράβηξε το ενδιαφέρον.Είχα περάσει πολλές φορές από εκεί και δεν είχα προσέξει την κόκκινη καρφίτσα .Και τώρα είχα κολλήσει την μύτη μου στο τζάμι και την κοιτούσα με θαυμασμό,αυτό ήταν ! Ένα δώρο που θα ταίριαζε στη μαμά μου ,θα την φορούσε και θα καμάρωνε ! θα έλαμπε και θα ξεχώριζε στο πέτο του  ταγιέρ της .

   Μια και δυο αποφασισμένη έτρεξα στο σπίτι .....

-Μπαμπά ! αύριο είναι η γιορτή της μητέρας και θέλω να της χαρίσω ένα δώρο μα δεν μου φτάνουν τα λεφτά  ! Εκείνος χαμογέλασε .

-Καλά ,μου είπε  το απόγεμα θα πάμε μαζί να μου δείξεις τι θέλεις να της πάρεις .Έτσι και έγινε.Πήγαμε μαζί ,πλήρωσε την καρφίτσα και με χαρά και λιγο συνωμοτικά για την κρυφή απ τη μαμά αγορά-έκπληξη γυρίσαμε στο σπίτι .

   Την άλλη μέρα που ήταν η γιορτή της την έδωσα ντροπαλά  .Με αγκάλιασε και με φίλησε ,χάρηκε κι εκείνη μα περισσότερο εγώ γιατί της άρεσε και κάπου διέκρινα και τη συγκίνηση της .Την φορούσε με καμάρι για χρόνια και δεν την έβγαλε ποτέ απ το πέτο της ,μέχρι που γέρασε και κάποια στιγμή μου την έδωσε πίσω .

- Πάρε την κόρη μου ,είμαι πια αρκετά μεγάλη για φοράω κοσμήματα ,πέθανε και ο πατέρας σου και μόνο τη βέρα μου φοράω πια κι ένα σταυρό.

  Από τότε κάθε τέτοια μέρα όλο και κάτι της χάριζα  ,μα εκείνο το πρώτο δώρο  θα το θυμάμαι για πάντα ,ήταν η πρώτη ένδειξη ευγνωμοσύνης στο πρόσωπο της, ήταν μια μικρή τιμή στη μητέρα για τις θυσίες και την φροντίδα της για εμάς ,μια μικρή αξία στη πολύτιμη δική της μεγάλη πρόσφορα που η παιδική αθώα μου καρδιά της όφειλε ακόμα κι αν τότε δεν μπορούσε να τα προσδιορίσει όλα αυτά ακριβώς.Την καρφίτσα την φύλαγα σ ένα κουτάκι και έμεινε για πολλά χρόνια εκεί στο συρτάρι ,μέχρι που χάθηκε σε μια μετακόμιση ,όσα όμως μου χάρισε εκείνη υπάρχουν ακόμα μέσα στην ψυχή φυλαγμένα ,αξίες ανεκτίμητες.


( Οι αξίες που δεχθήκαμε από την οικογένεια ήσαν αληθινές ,από ένα σημείο και μετά ότι εκπορεύεται από την κοινωνία σήμερα είναι μέσα στα αυστηρά πλαίσια των κανόνων του εμπορίου ).